57 



zijn te onderscheiden van den vorm der in § 27 genoemde beroepsnamen, 

 den onderen vorm van liet Praesens. 



Voorbeelden van wederkeerige werkwoorden zijn : 



mala/ioe „elkaar voorbijgaan," st. lioe (voorbijgaan). 



malarado „op elkaar wachten," st. rado (wachten). 



magagato „met elkaar onderhandelen," st. gat o. 



masasiudo „ van elkaar scheiden," st. s i n d o. 



Een paar voorbeelden van Imperatieven dezer vormen vindt men bene- 

 den, in § 53 en van Duratieve vormen in § 39. 



In het tweede voorbeeld is de r met 1 geredupliceerd. 



In mala/ioe is duidelijk te zien, dat de oorspronkelijke a door /, de 

 a die uit ë is ontstaan door 1 wordt gevolgd. 



Van beroepsnamen met het voorvoegsel ma- III heb ik slechts twee 

 voorbeelden, n.1. magagaoe „ menschenroover" en m a d a r a g a n g a „ hande- 

 laar." Deze woorden hebben dus denzelfden vorm als de wederkeerige werk- 

 woorden, maar de reduplicatie drukt bij de beroepsnamen het aanhoudend ver- 

 richten der handeling uit, bij de wederkeerige werkwoorden het over en weer 

 plaats hebben daarvan. In het Sangireesch is het evenzoo, zie Sprkk. bl. 101. 



§ 36. Het voorvoegsel i. 



Om de functie van i- in het Talaoetsch wel te verstaan, moet men zich 

 eerst te binnen brengen, dat dit prefix oorspronkelijk het teeken van het in- 

 strumentaal passief is. In het Sangireesch en Talaoetsch is echter de uitgang 

 van het zuiver passief (Minah. t., Jav. -ën, Bis. Toba'sch -on, Tag. -in) sa- 

 mengevallen met den uitgang -an van het locaal passief, zooals dat ook inliet 

 Ibanag is geschied. Daardoor hebben de instrumentaal-passieve vormen met i- 

 de plaats ingenomen van de vormen die in genoemde talen met -ë n worden 

 gemaakt. In het Sangireesch is de instrumentale beteekenis alleen nog eigen 

 aan de vormen samengesteld met i p a- (vóór den intensieven en niet-intensieven 

 stam), ipakipa-, ipakipë- en ikapë-. Zie Sprkk. bl. 95, 9G, 103, 

 124, 126. 



In het Tontemboansch (om bij deze Minahassische taal te blijven) ver- 

 toonen de i- vormen ook neiging om zich hier en daar naast, zelfs in de plaats 

 van het passief met -ën te stellen. Het is zelfs voor een Europeaan eene der 

 moeilijkheden bij het leeren spreken van het Tt. om steeds te weten waar hij 

 het passief met -ë n (Praeteritum -i n-) en waar hij dat met i- (Praeteritum 

 ai-) moet gebruiken. Er zijn ook gevallen waarin de i- vorm en de-ë:ü-vorm 

 zoo goed als synonien zijn, doch in den regel wordt het onderscheid goed 



