64 



o e m a 'amboenga „ de wangen opblazen" , st. a ' a m b o e n g a, van 

 amboenga, Sang. ambo eng (ophoopen, opstapelen). 



De beteekenis dezer reduplicatie is duidelijk eene duratieve, vooreerst 

 omdat dit in 't algemeen overeenkomt met de beteekenis der reduplicatie bij 

 de werkwoordsvormen in het Tal., vervolgens omdat de beteekenis dezer stam- 

 men vanzelf eene duratieve is, daar zij een toestand aanduidt die uit den aard 

 der zaak een tijd lang aanhoudt. 



§. 38. De vorming van het Praesens heeft bij de oem- vormen plaats 

 door reduplicatie van deu stam en invoeging van oem, zoodat de stam niet 

 twee lettergrepen wordt uitgebreid. 



Zoo wordt dus s o s o t a tot s a s o s o t a en dit tot s o e m a s o s o t a. 

 Van dezen vorm, die den klemtoon op de voorlaatste lettergreep heeft 

 (ta rekent, als syllabische sluiter of looze eindlettergreep voor 't accent 

 niet mede), wordt de a van de reduplicatie-lettergreep, als de klinker 

 der lichtste syllabe (daar zij onmiddellijk vóór deu hoofdtoon staat) in de 

 uitspraak verwaarloosd. Men krijgt dus soemsosota (vgl. Bis. b i n m a- 

 kal voor binoemakal),, 't welk wordt geassimileerd tot soessosota. 

 „Men hoort (zoo schrijft de Heer Talens) den klinker o e gerekt uitspreken 

 en de s verdubbeld. De Talaoereesche onderwijzers schrijven dezen vorm dan 

 ook met ss." 



Daar wij hier te doen hebben met een proces dat zich in 't Sang. reeds 

 in een verder stadium bevindt, komt het mij 't beste voor die spelling met den 

 dubbelen medeklinker te behouden. In het Sangireesch is deze dubbele mede- 

 klinker reeds overgegaan in hamzah met medeklinker ; het Tal. soessosota 

 zou dus in het Sang. s o e ' s o s o' luiden. De Praesensvormen doe'daleng, 

 koe'kalang, enz. op bl. 146 der Sangireesche Sprkk. opgegeven, zijn verkor- 

 tingen van doemdaleng, koemkalang, welke weder staan voor doema- 

 r a / e n g, k o e- makalang. Deze laatste vormen vindt men terug in het Sangi- 

 reesch, vooreerst als beroepsnamen (zie Sprkk. bl. 91, 101, 149), vervolgens in 

 de ontkennende vormen. .Deze hebben n.1. steeds de regelmatige reduplicatie van 

 den stam, ook daar waar de bevestigende vorm veranderingen heeft ondergaan. 

 Zie Sprkk. bl. 173, 174, 199, 200 en 208—214. In het Sang. is „ik ga" ia' 

 doe 'da/eng, maar „ik ga niet" ia' tawe roem ara /eng, waaruit blijkt dat 

 doem ara/eng de oude vormvan doe 'da/eng is, evenals uit ia' tawe ma- 

 nganga/a' „ik haal niet" blijkt dat ma'nga/a' in ia' ma'nga/a' „ik 

 haal" staat voor manganga/a', 't welk eerst tot mangnga/a', daarna tot 

 ma'nga/a' is geworden, juist zooals doe mar a/eng tot doem da /eng, 

 doe'da/eng is vervormd. . 



