87 



pita'o „pak het aan, betast liet", st. p i t a, m a m i t a „aanvatten, 

 bv. om te voelen lioe dik iets is". 



p i s i 1 a 'o „neem liet tusscheii duim en vinger", st. p i s i 1 a, mami- 

 s i 1 a „tnssclien duim en vinger vatten". 



daringire „hoor het, luister er naar", st. daringita, m a da- 

 ring ita „hooren, luisteren". 



oembelete „houd het vast", st. oembele, m a n g o e m b e 1 e 

 „vasthouden". 



Deze vormen komen ook geredupliceerd voor en hebben dan, naar den 

 aard van de beteekenis der reduplicatie, duratieve beteekenis. Waar de enkele 

 stanivorm beteekent: „voer het gegeven bevel uit", daar heeft de geredupli- 

 ceerde vorm de beteekenis : „voer het gegeven bevel steeds uit, blijft het uitvoeren". 

 Voorbeelden zijn : a a d o e t a „brokkel aldoor af, breek aldoor een stukje af", st. 

 a d o e t a, mangadoeta „bij stukjes afbreken", Sang k ë d o e' . 



tataroö „blijf met de borst naar boven liggen", st. t a r o ö, toe- 

 m a t a r o ö „met de borst naar boven liggen". 



a / i n t o e d a „kniel", voor la/intoeda, st. lintoeda „knielen" ; 

 met nadrukwijzer a H n toedate „kniel dan !" en met reduplicatie aali- 

 n t o e cl a „ kniel thans ! ' ' 



1 a r i n g k o ' o «blijf gehurkt zitten", st. d i n g k o. 



tatambari'ina" „blijf met de beenen kruislings zitten", st. tambari'ina. 



dararisita „blijf staan", st. darisita, doemarisita „staan". 



De vijf laatste voorbeelden zijn van intransitieve w. w., welker Actieven 

 met het infix - o e m - worden gevormd. De Imperatief moet hier dus actief- 

 intransitief worden opgevat. 



De Imperatieven die van voorvoegsels zijn voorzien, gevoegd aan den al 

 of niet intensieven stam, moeten geheel actief worden opgevat. Deze Impera- 

 tieven verschillen van die welke uit den enkelen of den geredupliceerden stam 

 alleen bestaan, hierin, dat deze laatste, als de stam transitieve beteekenis heeft, 

 ook steeds transitief moeten worden opgevat, ook al staat er geen voorwerp 

 bij. Iii dit laatste geval doelen zij op een voorwerp dat op andere wijze is 

 of wordt bekend gemaakt, dan door het tegelijk met den Imperatief te noemen, 

 bv. door het aan te wijzen, aan te geven, neder te zetten of door er op te 

 doelen als het den spreker reeds bekend is. De Imperatieven met 't voor- 

 voegsel pa- zijn intransitief op zich zelf en moeten, als zij op een voorwerp 

 doelen, dat voorwerp ook steeds naast zich genoemd hebben, daar zij daarmee 

 één begrip uitmaken. De geheele uitdrukking dient dan intransitief te wor- 

 den opgevat. De volgende voorbeelden zijn mij bekend: 



