5 



redenen door Latijnsch schrift vervangen is. Bij dit laatste is de spelling van 

 het origineel getrouw, haast slaafs gevolgd. 



Deze werkwijze heeft veel voor en weinig tegen. Zonder daarover in 

 den breede te willen betoogen, mag toch opgemerkt worden, dat alleen op die 

 wijze den deskundigen lezer een geheel zelfstandig oordeel over de interpretatie 

 van den tekst wordt gewaarborgd. Maar bovendien, bij het uitgeven van als 

 wetenschappelijke lectuur bedoelde teksten, l ) dient men, tot zekeren grens, 

 m. i. niet de regelen van eene steeds min of meer kunstmatige grammatica, 

 maar het gebruik als opperrechter voor de schrijfwijze te aanvaarden. Het 

 ligt echter mede niet op mijn weg, dit beginsel hier nader te motiveeren, 

 terwijl ik tevens wil erkennen daarvan in enkele gevallen (ook vroeger) van te 

 zijn afgeweken. Enkele veel voorkomende woorden als ija e. a. zijn bijvoorbeeld 

 thans zonder overgangsletter geschreven, en bovendien is de bamzah, die in 

 het origineel steeds achter poetra. istri, Djaketra en andere woorden, die in 

 Javaansch karakter een tjakra zouden hebben, was geplaatst, niet nader 

 aangeduid. 



Alleen eigennamen, of hetgeen ik als zoodanig meende te moeten be- 

 schouwen, werden met kapitalen geschreven, leesteekens c. a. zijn niet aange- 

 bracht, omdat men den lezer daarmee eene interpretatie opdringt, die later kan 

 blijken niet de juiste te zijn. Trouwens, meermalen behooren bepaalde zindee- 

 len eigenlijk zoowel tot den voorafgaanden, als tot den volgenden zin, en bij 

 afscheiding door teekens zou dan eene herhaling of terugwijzing noodzakelijk 

 zijn, die zich bij dichtmaat niet zonder belangrijke omwerking in den tekst 

 zou laten plaatsen, en aldus geheel willekeurige en oncontroleerbare emendaties 

 zou meebrengen. 



Bij de Arabische woorden, die nog niet onbetwistbaar in den Javaan- 

 schen taalschat zijn overgegaan, zijn in transcriptie de in het origineel aan- 

 geduide lauge vocalen eveneens aangegeven, overigens echter is alleen getrans- 

 cribeerd wat er stond. 



Evidente schrijffouten zijn stilwijgend verbeterd, doch daarbij is de 

 grootste beperking in acht genomen. Fouten tegen de maat zijn alleen bij 

 enkele zeer belangrijke afwijkingen aangegeven, bij onze onbekendheid met de 

 zangwijzen is het trouwens moeilijk te bepalen welke fouten bij het „matja" 

 al of niet zwaar moeten wegen. 



Verder werd de tekst gecollationeerd met een Babad Tjerbon van over- 

 eenkomstige redactie, namelijk No. 107 uit de bovengenoemde collectie Brandes, 



1) De eisenen, die gesteld moeten worden aan weiken voor het onderwijs en voor volksleetuur, zijn 

 natuurlijk ook in dit opzicht geheel andere. 



