VIII 
Emoy in staat zou wezen de koopvaardijvloten van alle natiën tezamen te 
herbergen, en inderdaad is deze bewering stellig niet zoo heel ver van de 
waarheid af. 
Geen wonder dat zulk een schoone haven, die bovendien door een 
breede rivier met talrijke vertakkingen een gemakkelijk middel van gemeen- 
schap met het binnenland bezit, altijd als een plaats van gewicht stond aan- 
geschreven. Reeds in de negende eeuw bevonden zich hare handelaren niet 
alleen in de voornaamste zeesteden van het Chineesche Rijk, maar ook in 
onzen Archipel (*), in Hindostan en zelfs in Perzië, en de Europeanen be- 
gonnen er handel te drijven van af het eerste oogenblik dat hunne schepen 
in de Chineesche wateren belandden. De Portugeezen verschenen er reeds 
in 1544, en de Hollanders schijnen er hunne eerste pogingen tot het aan- 
knoopen van handelsbetrekkingen te hebben aangewend in het jaar 1622. 
Eenig verkeer bleef sinds dien tijd vrij geregeld door bestaan, doch het duurde 
nog tot 1842 alvorens, ingevolge het tractaat van Nanking, Emoy voor den 
vreemden handel voor goed werd opengeworpen. 
Aan den noordoostelijken uithoek van het vasteland, dáár waar de 
wateren van den Drakenstroom zich in den Oceaan storten, ligt een eiland 
van ongeveer veertig Engelsche mijlen in omtrek: Emoy (%) geheeten. De 
stad van denzelfden naam is gebouwd op den zuidwestelijken uithoek, vlak 
tegenover de uitmonding der rivier en is van deze gescheiden door een ei- 
landje, dat niet veel meer is dan een klip van rotsen en zand en met den 
naam van Ków-Long-Sóe (6) of shet Eiland der Donderende Golven” wordt 
aangeduid. Het is hier dat met eene inlandsche bevolking van wellicht 
drieduizend zielen, in verschillende gehuchtjes tusschen de heuvelen verspreid, 
de vreemdelingen ten getale van een paar honderd hun verblijf gevestigd 
hebben. Tusschen de stad en het eilandje stroomt de diepe binnenhaven, 
die zelfs tegen de zware tyfonen, welke dit gedeelte van het kustland menig- 
werf teisteren, een veilige schuilplaats verleent en waarin, nevens tallooze 
jonken en Chineesche vaartuigen van allerlei aard, de kleuren van bijna alle 
natiën van Europa geregeld jaarlijks wapperen. 
Hoewel de omstreken van de baai van Emoy uiterst schilderachtig 
(*) Volgens Groeneveldt ’s belangrijke „Notes on the Malay Archipelago and Malacca” (bladz. 
15), opgenomen in deel XXXIX van de Verhandelingen van het Bataviaasch Genootschap van Kun- 
sten en Wetenschappen, bezochten de Chineezen eerst in aanmerkelijken getale Java onder de regeering 
van de eerste vorsten van de Thang-dynastie, d. i. ongeveer in de eerste helft der zevende eeuw. 
o Emo RK id. 


