X 
geweest is eenig licht te werpen, toen de Arische volkeren om onbekende 
redenen van wit hunne bakermat in Midden-Azië trokken naar het Noord- 
westen van dat werelddeel en naar Europa. Geen geschiedschrijver kan ons 
zeggen wat hen aandreef om hun vaderland te verlaten en hunne woonplaat- 
sen te verwisselen voor de kille en onherbergzame streken van een hun on- 
bekend werelddeel; maar wat de oorzaak zij: de aandrang was even onweer- 
staanbaar als de toovermacht, die nog in onze dagen de afstammelingen van 
dezelfde Ariërs uit Engeland en Duitschland drijft naar de wildernissen en 
goudvelden aan gene zijde van den Oceaan, en de Chineezen naar die verre 
streken, waar zij alles behalve vriendschappelijke rassen te bekampen en aan 
alle kanten moeielijkheden te overwinnen hebben. 
Men zou echter onjuist doen Emoy als het eigenlijke vaderland van 
de Java-Chineezen te beschouwen. De stad zendt inderdaad verscheidenen 
der bewoners van het eiland naar het buitenland, doch desniettemin is en 
blijft zij, zooals wij reeds eenmaal zeiden, niet veel meer dan de deur, door 
welke de emigratie uit zuidelijk Foehkjen zich over den Oceaan ontlast. 
De hoofdstroom van de volksverhuizing gaat uit van de landerijen, die door 
de wateren van den Drakenstroom worden bespoeld: van Tsjang-Tsjowfoe (8), 
een departement dat men zelfs veel meer dan Emoy op Java noemen hoort 
(9) en met welks hoofdstad van denzelfden naam de Hollanders tegen de 
helft van de zeventiende eeuw bij speciaal edict vergunning bekwamen om 
handel te drijven. 
Wat zooeven omtrent de natuurlijke gesteldheid van het kustland 
rondom Emoy in het algemeen werd aangevoerd, is ook in het bijzonder op 
de oevers van den beneden Liông-khee van toepassing. Hoewel sterk bevolkt 
en met dorpjes als bezaaid is er het gehalte van den bodem ver beneden 
het middelmatige, doch met elke schrede, die men naar het binnen- 
land doet, neemt de vruchtbaarheid toe, totdat het landschap zich na een 
drietal dagreizen verandert in een waar paradijs. Foehkjen staat inderdaad 
bekend als een der schoonste provinciën van het Rijk en is wellicht een der 
meest gezegende landstreken, die op de wereld zijn te vinden. Begunstigd 
door een heerlijk half-tropisch klimaat, hetwelk met dat van zuidelijk Europa 
wedijveren kan, en in het bezit van een bodem die nergens misschien zijne 
wedergade in vruchtbaarheid heeft, is de provincie in staat jaarlijks voor 
milloenen aan thee te voeren naar het buitenland. Uitstekende havens langs 

(@) EN FJ FF (*) De naam wordt door de bewoners van de landstreek zelve 
Tsiang-Tsioe-Hóe uitgesproken. 

