
XIII 
met hun aard en de rol die zij vervullen, lijkt ons geheel overbodig toe: 
alleen zij hier gezegd, dat ten hunnen aanzien de schrijfwijze is gevolgd, die 
door Douglas in zijn standaard-woordenboek der Emoy-taal aangenomen is. 
__Een uitgebreid overzicht over het tonenstelsel van die taal zal men vinden 
m de Inleiding van dat werk, dat stellig in het bezit is van elkeen die be- 
lang bij de gesproken taal der Java-Chineezen heeft. 
Behalve termen en uitdrukkingen, aan de Emoy-taal ontleend, bevat 
dit werk nog een menigte van woorden, die volgens de Manderijn-uitspraak 
zijn geschreven. Het zijn echter in hoofdzaak òf plaatsnamen, òf namen van 
historische personen, goden en godinnen welke niet uitsluitend het eigen- 
dom van Emoy, maar van geheel China zijn en daarom uit den aard der 
zaak behooren te worden weergegeven in de officiëele taal, die in China ee- 
nigzins de rol vervult van het Fransch in Europa, het Latijn gedurende 
de Middeleeuwen en het Maleisch in onze koloniën. Wij hebben de uitspraak 
gevolgd, die door Williams in zijn „/Syllabic Dictionary’ — het meest vol- 
ledige woordenboek over de geschreven taal van China, dat tot nog toe in 
eenige Europeesche taal is uitgegeven — aangenomen is. Toonteckens zijn 
echter niet gebruikt, daar zij volstrekt van geen belang zijn in dit werk en 
slechts de moeielijkheden, die aan corrigeeren en afdrukken zijn verbonden, 
noodeloos vergrooten. ‘fer gemakkelijke onderscheiding zijn echter de Emov- 
woorden in den regel cursief en «de Manderijn-uitdrukkingen in gewone 
letters afgedrukt, Bovendien zullen nog aan het einde van het tweede deel 
registers worden toegevoegd, die respectievelijk de voornaamste Emoy- en 
Manderijntermen zullen bevatten, en zullen kunnen nageslagen worden tel- 
kens wanneer twijfel mocht bestaan over het soort van woord, waarmede 
men heeft te doen. 
PoNTIANAK, 1850. D. G. 
P, Re B L 
Kt 
