ENE N= 
Zulke stilzwijgende kenteekenen schijnen den voorbijganger memento-mori toe 
te roepen, en zijn inderdaad een eenvoudige, maar treffende aankondiging, dat een 
medeburger, die nog kort geleden zich in bloeiende gezondheid mocht verheugen, voor 
immer uit het land der levenden is weggevaagd. 
Maar vooral heeft te Emoy de haven, met hare tallooze jonken en schuiten, een 
vroolijk aanzien. De bootlieden en schippers plakken de bovengenoemde papieren op- 
schriften op hunne vaartuigen, masten en riemen, en laten ze van den achtersteven in 
den wind fladderen; groote witte wimpels, gespleten van af het midden, en een menigte 
veelkleurige drie- en vierkante vlaggetjes wapperen allerwege — en zoo wordt een ge- 
heel gevormd van waarlijk betooverende vroolijkheid. Hen opvallende stilte heerscht 
hier echter in de anders zoo woelige, levendige waterstad. En ook de straten zijn 
als uitgestorven, want de Chineezen, die geen wekelijkschen geheiligden dag van lui- 
heid er op na houden, vieren den eersten dag van het jaar met een volkomen staking 
van den arbeid, en knoopen hem aan de eerstvolgende dagen vast tot een tijd van uit- 
sluitende ontspanning en vermaak. Natuurlijk zijn op Nieuwjaarsdag alle winkels ge- 
sloten, hetgeen de stilte der straten nog verhoogt; doch even als bij ons ontmoet 
men in den voorochtend een heirleger van bedelaars, die van de gelegenheid gebruik 
maken om een extra aalmoes te bekomen. Tegen den middag nemen drukte en be- 
weging hand over hand toe. Welgekleede lieden haasten zich door de straten om 
bezoeken af te leggen, een gewoonte die, ik geloof bij uitsluiting, ook in Holland 
bestaat, en van daar uit in sommige streken van Amerika is doorgedrongen. Vrienden 
en bekenden ontmoeten elkander, brengen de saamgevoegde handen ter hoogte van de 
borst, en roepen Aiong-hi, hiong-hi, (**) hetgeen, vrij vertaald, zooveel wil zeg- 
gen als vveel heil en zegen!’ Het is echter te bejammeren dat tegen den avond 
de kalmte van den feestdag maar al te zeer wordt gestoord door de koelies, die bij 
menigten aan de hoeken der straten zitten te dobbelen, of zich naar de geheime 
speelhuizen begeven, in zoo verre die nog aan de aandacht van de Manderijnen zijn 
ontsnapt. 
Offerande aan den Hemel en de Heeren der drie Werelden. Laat ons, na aldus een 
kijkje te hebben genomen in de straten, eens zien hoe de Chineezen den Nieuw- 
jaarsdag vieren binnenshuis. In de meeste gezinnen zetten de jongere familieleden, 
even als wij, niet alleen het oude jaar in het nieuwe, maar begeven zich zelfs den 
ganschen nacht niet naar bed, want vroeg, zéér vroeg in den morgen, dikwijls lang 
vóór zonsopgang, moet een offerande worden gebracht aan den Geest des Hemels , 
thi -hong (*.), een godheid waaronder door de Chineezen hoogstwaarschijnlijk niets 
anders dan de materieele hemel wordt verstaan. Men plaatst daartoe een tafel 
voor de deur van dé groote zaal van het huis met wierook, kaarsen, kopjes thee, en 
ar | ZIS B (25) ok EN Zie over deze godheid meer wtvoerig, onze verhande- 
ling over den 9den van de lste maand. 

