Et 00 




























ke eren naar hun vaderland terug, wien niet, door hun personeel , een knetterend 
arwel wordt toegeroepen. 
Sommigen hebben beweerd en beweren nog, dat het afsteken van die „crackers”’ 
Î en doel heeft het verjagen van de kwade geesten, die door de straten dwalen, en 
op een gelegenheid loeren het huis binnen te sluipen. Anderen willen dat het wordt 
an om de attentie der goden te trekken, wien men zoo juist een offerande heeft 
gebracht; doch de meest algemeene opinie onder de deftige standen der Chineezen is, 
dat het afsteken alleen als vreugdbewijs moet worden aangemerkt. Ook bij ons wor- 
den kanonnen afgevuurd ter opluistering van een nationaal feest, en vuurwerken af- 
gestoken op bruiloften en andere partijen, en men mag veilig aannemen dat het afvuren 
van verackers” bij de Chineezen wel degelijk hetzelfde ten doel heeft (3). 
Vooral gedurende den nieuwjaarsnacht is het geratel in de straten verschrik- 
ki elijk. ledere familie vervult de offerplechtigheden op een uur hetwelk haar het best 
gelegen komt, en daar velen reeds beginnen met middernacht, en anderen wachten tot 
KE 
zij loopen ongekleed rond en vangen krabben en garnalen. Zij hebben slechts één been, en zijn 
wvolstrekt niet bang voor de menschen. Wanneer zij bemerken dat zich ergens personen te slapen 
leggen, dan maken zij van de duisternis gebruik om zich van de door hen aangelegde vuren te 
„bedienen, ten einde hunne krabben en garnalen te braden; ook loeren zij of zij zich verwijderen, 
wstelen hun zout, en eten daarmede hunne krabben. Het volk beproeft deze wezens te verjagen 
sdoor bamboe te werpen op het vuur, hetwelk, door met geweld uiteen te barsten, de SAan-Sao 
wverschrikt doet wegstuiven. Wil men hen aanranden, dan maken zij dat men koorts bekomt.” 
Waarschijnlijk zijn die Shaz-Sao dezelfde fabelachtige wezens die men Shan-Siao heet, en 
8 
wier naam men Li IEN schrijft. Deze demonen worden in het Keizerlijk Woordenboek van 
ed 
Kl anghi beschreven als hebbende de grootte van een klein kind, met één been, doch niet in staat 
_iema nd kwaad te doen, mits men slechts hun naam noemt. Zij komen vooral voor in het de- 
partement Ting-Tsjowfoe EE. JH WF in Fohkjen. Volgens Williams’ „Syllabic Dictionary” 
worden zij door de Miaotze, dat zijn, de overblijfselen van de oerbevolking der znidelijke provincies 
van China, vereerd met processies op Nieuwjaarsdag. 
Te oordeelen dus naar hetgeen de bovengenoemde werken zeggen, moet men besluiten, 
at het ontsteken van mertjons, althans in beginsel, slechts ten doel heeft het verjagen van 
kwaadaardige spoken en demonen. De naam dien men nog tegenwoordig aan de mertjons geeft, 
melijk PES i5, of bamboe Mr dat geweldig is Äk in het vuur Kk, bewijst bo- 
vendien nog eenigermate, dat zij de plaatsvervangers zijn van het bamboe, hetwelk men oudtijds in 
Ì et vuur wierp, om het met geweld Jk te doen uiteenbarsten. En ten slotte halen wij nog 
volgende citaat aan uit het werk: „Uitgebreide Verklaring der maandelijksche Voorschriften” 
h LÀ En E En ter staving van hetgeen wij hierboven in den tekst hebben gezegd: 
Ni „Op Oudejaarsavond gebruikt men mertjons om het licht en de warmte der lente in beweging 
Elten en te voorschijn te doen komen, alsook om nadeelige en gevaarlijke invloeden af te wenden 
te verdrijven. Heden ten dage beschouwen de menschen ze slechts als speelgoed, en twisten en strijden 
de oorspronkelijke grondbeteekenis er van, die geheel ontaard, en verloren is geraakt” Zie de 
Encyclopedie: „Spiegel en Bron van alle Onderzoek” 1 E54 EE JEE hoofdst. 50. 

