
ek Eme 
saam-kaì-kong aan de deur is uitgestald, wordt die welke voor de huisgoden is aange- 
richt geworden, opgeruimd vóór den derden dag, want in den ochtend van de twee 
volgende dagen moet de offerande worden herhaald. Men behoeft bij die gelegenheden 
echter niet het hoofd op den grond te slaan, doch het is voldoende met wierookstokjes 
in de saamgevoegde handen eenige malen het bovenlijf te buigen, en daarna de stokjes 
in den aschbak te steken (&shioê'-dzia, zie boven.) De thee op de offertafel wordt 
echter elken dag vernieuwd. Hoewel rijkere lieden niet zelden voor de offeranden aan 
den Hemel, de Heeren der drie Werelden en de Goden drie verschillende tafels aan- 
richten, zoo ziet men toch dat armere families zich gewoonlijk met één enkele behelpen. 
Elke offerande wordt regelmatig besloten met het afsteken van mertjons. 
Het is hier ook de geschikte plaats om kortelings aan te geven welke de geregeld 
terugkomende offeranden zijn, die den huisgoden gezamenlijk worden gebracht, buiten 
en behalve de groote bijzondere offeranden op die dagen, welke speciaal aan hunne 
vereering zijn gewijd, en lager zullen behandeld worden. Op den eersten en vijftienden 
van elke maand worden des morgens vroeg drie kopjes thee voor hun altaar gezet 
‚met brandende kaarsen en wierook, terwijl er ook in den avond van die dagen op nieuw 
_ kaarsen en wierook worden ontstoken. De stokjes worden in den wierookbak geplaatst 
nadat zij, volgens den regel die algemeen in zwang is, in de handen zijn gehouden, 
en den goden zijn aangeboden op de wijze hierboven beschreven, en die fshioè'-dzia 
geheeten wordt. Er wordt echter niet gekmield of het hoofd geslagen. 
Bovendien worden nog elken avond zonder uitzondering, wierookstokjes en 
kaarsen gebrand voor al de goden, doch zonder thee, en niet des morgens, zooals op de 
bovengenoemde twee dagen van elke maand. 
Ld nnn 
ntt 4 mn am td 
Helieiteeren van de ouders. Het is een regel waarvan niet wordt afgeweken, dat eerst 
nà het vereeren van de goden de gelukwensching der kinderen aan de ouders wordt gebracht. 
__ Want de goden zijn natuurlijk grooter dan vader of moeder, en behooren derhalve den 
voorrang te hebben, en eerst te worden vereerd. Nadat dan de offerande aan de huisgoden 
is afgeloopen zetten de ouders zich neder ter zijde van het altaar, waar de afgodsbeelden 
en de tabletten ter vereering van de afgestorvene voorvaderen (zie dit hoofdstuk lager) 
zijn opgericht, en ontvangen daar de hulde hunner kinderen. Van af den oudsten 
te beginnen treden de zoons toe, knielen voor hen neder, en slaan het hoofd, doch 
altijd worden zij, nog vóór dat deze ceremonie is ten einde gebracht, door de ouders 
in het voortzetten der begroetingen gestoord, en aangemaand om op te staan: iets wat 
_ door de Chineesche etiquette stilzwijgend is voorgeschreven, telkens wanneer iemand zich 
voor een ander in het stof buigt. Bij het begroeten worden veelal de woorden geuit : 
how stoa láng túng Nè-sioe (2*) rik wensch den grooten lieden (ouders) een lang leven 
toe”. Als alle zoons aldus hunnen kinderplicht hebben vervuld, treden ook de dochters 
‚voor, terwijl tegelijkertijd de jongere zoons dezelfde eerbiedbetuiging herhalen tegen- 
ON ERA R HES. 
| 
| 



zas 
