A0 en 
over hunne oudere broeders, doch eveneens met afwijzing van den kant der laatsten. 
Man en vrouw, als zijnde van gelijken rang, bewijzen elkander geene hulde, doch een 
bijzit of slavin moet aan beiden eerbied betuigen. Na afloop der plechtigheid worden 
de toebereidselen gemaakt ter vereering van de voorvaderlijke tabletten, terwijl tege- 
lijkertijd sommigen der huisgenooten uitgaan om nieuwjaarsbezoeken af te leggen bij 
familie, vrienden en bekenden. De gewoonte van elkander visitekaartjes toe te sturen, 
indien men niet in staat is zelve te komen, bestaat, even als in Holland, ook op zeer 
uitgebreide schaal in China. 
Bij het ontvangen van nieuwjaarsbezoeken worden door den gastheer onder het 
uitroepen.…van Aiong-hí suikerwaren gepresenteerd, die op een groot blad met scho- 
teltjes naar soorten liggen gerangschikt. Ook de onmisbare thee en de tabakspijp 
ontbreken natuurlijk niet. De etiquette vordert, dat men de aangeboden suikertjes 
niet eet, maar een of twee er van verplaatst van het eene schoteltje naar het andere, 
onder het uitspreken van een wensch van geluk voor den gastheer. Is hij een han- 
delsman, dan voegt men hem bijv. toe: vik hoop dat gij veel geld verdienen en rijk 
worden moogt”; is hij een literator, zoo zegt men: vik wensch u promotie toe”, en 
dergelijke meer. Het behoeft bijna niet gezegd te worden, dat het aanbieden van 
suikergoed moet worden aangemerkt als een stilzwijgende wensch van den gastheer, 
dat zijn bezoeker in den loop van het jaar steeds de „zoetheid”’ des levens moge smaken, 
en van bitterheid moge verschoond blijven. Aan kinderen die hunne felicitaties komen _ 
brengen, behooren een paar chinaasappelen in de handen te worden gestopt, bij wijze 
van wederkeerigen heilwensch van den kant des gastheers (2). Verzuimt hij dit te 
doen, dan zal de opgeschoten jongen zich in zijn gevoel van eigenwaarde diep gekrenkt 
gevoelen, en zich onbeleefd behandeld achten. 
Offerande aan de voorouders. Vóór of na de felicitatie aan de ouders, wordt ten slotte 
nog een offerande gebracht aan de overleden voorouders, die in huis vertegenwoordigd 
worden door de zoogenaamde tabletten, houten bordjes, waarop hun naam en titel 
zijn geschreven. Doch alvorens deze plechtigheid te beschrijven, is het noodig met 
eenige korte woorden een overzicht te geven van den voorvaderlijken eeredienst der 
Chineezen — een eeredienst die zóó diep in het hart des volks is ingeworteld, en 
(£°) Zie omtrent de chinaasappels als zinnebeelden van geluk lager in dit hoofdstuk. Zij zijn 
ook het symbool van een lang leven, en beteekenen bij het aanbieden aan de kinderen, zooveel als 
ons: „mog vele jaren na dezen.” Men leest in de „Extra overleveringen van Hwang-ti” Ei 
a Zh 1 dat de Westersche Koningin-moeder Pi FE EE het hoofd van de gees- 
ten in het Koen-Loen gebergte (zie Maijers, „Readers Manual,” No. 572) den Keizer vruchten van 
een tienduizendjarigen oranjeboom schonk. Ook in Engeland schijnt een gebruik zooals wij in den 
tekst hebben aangehaald, te hebben bestaan; althans Ben Jonson zegt in zijn „Christmas Masque:” — 
„He has an orange and rosemary, but not a clove to stick in it” — een volzin waaruit blijkt, dat 
oranjeappelen, met specerijen of kruidnagelen er in, als niem dienst deden. Zie Brand, 
„Observations on popular Antiquities,” bladz 6. 

