id de 
ons dus het ontbrekende zoeken te vergoeden na hunnen dood, en trachten de banden 
toe te halen die ons aan hen binden, door van onzen kant te toonen hoezeer de dank- 
bare herinnering aan hunne ouderliefde in ons voortleeft!’ Deze grondgedachte, die 
natuurlijk vooral onder de beschaafdere Chineezen op den voorgrond treedt, mag stellig 
niet over het hoofd worden gezien, al blijft speculatie op de materiëele hulp der voor- 
ouders de voornaamste drijfveer bij den grooten hoop. Het beginsel waarop de ver- 
eering der voorouders berust, leidt er dus van zelve toe dat een Chinees voor hunne 
tabletten wierook brandt, en er zelfs eetwaren van allerlei soort voor uitstalt, opdat 
het den geliefden dooden toch aan niets moge ontbreken. 
De voorvaderlijke tabletten, die tastbare en zichtbare zinnebeelden waaronder 
de zielen van de overledenen worden vereerd, zijn van onbekenden oorsprong. Som- 
mige oude overleveringen, en enkele ceremomien, die zich tot den huidigen dag hebben 
in stand gehouden (27), doen gelooven, dat zij hoogstwaarschijnlijk in de grijze oudheid 
(G) Wij zouden te wijdloopig worden hier dit onderwerp nader uit te pluizen, hetgeen toch 
bovendien buiten het bestek van dit werkje ligt. Wij willen dus volstaan met de vermelding van een 
enkel voorbeeld. 
Wanneer een lijk naar het graf wordt gedragen, dan voert men de tablet, gewikkeld in een 
rooden doek, in een open draagstoel vóór de doodkist uit. En zoodra het lijk is nedergelaten, knielt 
de oudste zoon aan het voeteneinde van de geopende groeve, en buigt het hoofd. Omringd door 
zijne broeders, allen in dezelfde eerbiedige houding in het stof gebogen, keert hij zijn aangezicht naar 
de zon, ontvangt de tablet uit de handen van een der aanwezige vrienden of verwanten, en houdt 
die met gebogen hoofde met beide handen op den rug. De voornaamste der familie, een Manderijn 
of ander hooggeplaatst persoon, die opzettelijk den stoet tot dat doel vergezelt, treedt nu vooruit, 
neemt een penseel in de hand, verwijdert het roode doek van de tablet, en teekent met vermiljoen 
het bordje met verschillende stippen, Het eerst teekent hij den top en den voet, en vervolgens de 
zijkanten op ongeveer de helft van de hoogte. Daarna {brengt hij twee stippen aan eveneens ter 
halver hoogte, maar meer naar het midden toe, en eindelijk teekent hij de beide letterkolommen 
van het tabletje. Hij mompelt daarbij de volgende woorden: 
tijém thijen, thijen tshing Ei Ke Ke FE 
tĳém te, te ling | Mh Wi A 
tijm ní, ní tshong | H H nä 
tijém bók, bók bîng [ 5 B Bj ez 
„Ik teeken den hemel; moge de hemel helder schijnen over het graf.” (De tabletten dragen 
gewoonlijk een zon te midden van wolken als versiering, boven aan de frontzijde : — zie de volgende 
bladzijde). 
„Ik teeken de aarde, moge de geomantische positie van het graf krachtdadig werken” (Dit is 
een toespeling op het geluk of het ongeluk, dat het graf verondersteld wordt te brengen over de 
nakomelingen, al naar gelang het door den waarzegger is gekozen op gunstig of ongunstig terrein). 
rIk teeken de ooren, mogen zij scherp zijn” (om de vereering der nakomelingen te hooren, 
en geopend te zijn voor mogelijke ellende van kinderen en kleinkinderen). 
„Ik teeken de oogen, mogen zij helderziende zijn” (en geopend voor de behoeften van de na- 
komelingschap) enz. 
De twee laatste zinsneden duiden bijna onloochenbaar aan, dat men hier te doen heeft met 

