en 

on anders waren dan beelden; doch wat daarvan zij, eenigen menschelijken vorm 
hebben zij nu miet meer. Zij zijn samengesteld uit een houten voetstuk, waar een 
vertikaal plankje is ingeplant, hetwelk, geschreven of ingesneden, den naam van den 
overledene bevat met dien van de dynastie waaronder hij gestorven is, en met bij- 
voeging van de namen der oprichters. De tabletten zijn te Emoy zelden lager dan 
twintig, of hooger dan veertig centimeters, terwijl de breedte ongeveer een derde vau 
de hoogte bedraagt. Al naar rijkdom, rang en stand van de familie, verschilt natuur- 
lijk het maaksel. Sommige zijn uiterst schoon bewerkt en met verguld en snijwerk 
voorzien, doch andere zijn slechts van gewoon hout, zonder verf of eenigen opsmuk. 
Hen zon te midden van wolken van boven, draken aan weerszijden der tablet, en 
een eenhoorn (?®) op het front van het voetstuk, zijn de meest voorkomende versierselen. 
De tablet zelve is in twee deelen verdeeld door een snijvlak, evenwijdig aan 
het vóór en achtervlak. De beide oppervlakken, waarmee de stukken op elkander 
sluiten, zijn niet geverfd, doch het achterstuk bevat de namen en titels, alsook den 
ouderdom en de datums van geboorte en dood van den overledene, met aanduiding 
| bovendien van de plaats, waar het graf is gelegen. De tablet maakt door dit alles 
als het ware een bladzijde uit in de genealogische tabellen der familie. 
Gewoonlijk vertegenwoordigt elke tablet slechts één familielid, doch de zielen 
van vader en moeder worden dikwijls in een enkel bordje vereenigd. Alleen de oudste 
zoon mag er een oprichten en in zijn huis bewaren. Ook erft hij al de tabletten die 
in het bezit zijns vaders waren, en bij zijn dood komen deze op hunne beurt in handen 
van zijn oudsten, of, zoo hij er geen mocht hebben, in die van zijn aangenomen zoon. 
En zulk een aangenomen zoon ontbreekt nooit, want, mocht een stamhouder zonder 
erfgenamen komen te overlijden, dan zullen de naaste verwanten altijd een kind van 
denzelfden familienaam, en zoo na mogelijk aan hem verwant, voor hem aannemen, 
opdat in den voorvaderlijken eeredienst geene staking kome. 
Dus moeten de jongere kinderen der familie, wanneer zij hunne voorouders 
rillen vereeren, zich begeven naar het huis van hun oudsten broeder. Het gebeurt 









een overblijfsel van een overoud gebruik, in zwang toen de tabletten nog een menschelijken vorm 
en. Nog heden ten dage wordt een dergelijke ceremonie door de Taoistische priesters verricht 
op mieuwe afgodsbeelden, of op dezulke die pas zijn geverfd, hersteld of op nieuw gesneden. Op 
van te voren gekozen gelukkigen dag worden (althans zoo de afgod der moeite waardig is) de 
mi gevierd die bekend zijn onder den naam van #siò BE en later zullen worden bespraken 
(ste maand 9de dag). En na afloop teekent de priester met vermiljoen de ooren, de oogen, den 
mond, de handen en de voeten van den afgod. Dit heet Khai-gdan Bd HE shet openen 
ler oogen,” en wordt zelfs door Taoistische priesters verricht op goden en godinnen van het Boedha- 
Pantheon. Vergel. hierachter, 23sten van de derde maand , tweede gedeelte. 
| Bij de Mongoolsche stammen worden van de afgestorvenen beelden vervaardigd wt vilt, lijnwaad 
en andere dingen, en ter vereering en aanbidding opgehangen in de tenten. (Koeppen, „Die Lamaïsche 
J hie and Kirche” bladz. 88) De oude Chineezen deden wellicht eveneens. 
5 ke) De eenhoorn is een der fabelachtige dieren der Chineezen. Hij is wellicht verwant aan 
de giraffe. Zie mijn betoog in de „China-Review,” deel VII bladz. 72. 

