EED; PM 
echter zeer dikwijls, dat een zoon, wanneer hij zich bijv. op een ander oord met der 
woon nederzet, al de opschriften der tabletten in het huis van zijn broeder vereenigt 
op een groot bord, dat den naam draagt van Aee-sién paî (°°) nbord van de huisgeesten”’ 
of sién-tsoé pat (23°) vbord der zielentabletten”, opdat hij onder dat symbool zal kunnen 
voortgaan zijne voorvaderen in den vreemde te vereeren. Wordt het aantal tabletten 
in een huisgezin te groot, dan worden zij eveneens dikwijls op zulk een groot bord 
overgebracht, en vervolgens begraven of verbrand. 
Of de tabletten moeten. aangemerkt worden als de wezenlijke verblijfplaats van 
een der drie zielen, die door de Chineezen aan ieder mensch worden toegekend; of 
dat zij slechts als een zichtbare herinnering moeten worden beschouwd aan degenen 
die men door den dood heeft verloren, is niet recht uit te maken. Dit is echter 
zeker, dat zij steeds door alle Chineezen worden beschouwd en behandeld met grooten 
eerbied en ontzag, en dat sommige plechtigheden, welke bij sterfgeval plaats hebben, 
wel degelijk het oproepen der ziel om in de tablet te verhuizen ten doel hebben (2!) 
Men kan echter veilig als regel aannemen, dat het meerendeel der bevolking ze be- 
schouwt als de werkelijke verblijfplaats van een der drie zielen. 
Zooals elkeen die zich de moeite wil getroosten een Chineesch huis binnen te 
treden, zich kan overtuigen, zijn de tabletten gewoonlijk geplaatst in een soort van 
tabernakel, aan de rechterhand der huisgoden (2). Doch ook in vele gevallen is er 
slechts één kastje opgericht voor beiden. Op den eersten en vijftienden van iedere 
maand worden ‘smorgens en ’savonds wierook en kaarsen geofferd, op juist dezelfde 
wijze als boven beschreven is ten aanzien van de huisgoden. Ook een menigte andere 
dagen, geregeld naar de datums van de geboorte en den dood van den overledene, zijn 
gewijd aan de vereering der tabletten, doch aangezien deze niet kunnen worden ge- 
rangschikt onder de regelmatig terugkeerende kalendrische feestdagen van het volk, 
zullen zij in dit werk niet behandeld worden. 
Dat ook de voorouders niet mogen worden uitgesloten van het algemeen nieuw jaar- 
wenschen, laat zich begrijpen. Ongeveer dezelfde offerwaren als die welke voor de goden 
be) Zl mi Jh (2) mi} je el We (*) Nadat, onder het oorverdoovend geraas 
van gongs en muziekinstrumenten van allerlei aard, de plechtigheid van het teekenen, zooals die ver- 
meld is in noot 27 hierboven, heeft plaats gehad, en de penseel naar den kant van de zon is weg- 
geworpen, plaatst de zoon, in de meest eerbiedvolle houding, de tablet op het deksel van de doodkist. 
Met luider stemme roept hij de ziel op uit het graf te rijzen tE 3 en naar de tablet te 
verhuizen, en plaatst het bordje vervolgens rechtop aan het voeteinde in front van een offerande, die 
aldaar middelerwijl is klaargezet. Daarop wordt het graf verder aangevuld. Sinds dat oogenblik 
wordt de tablet met alle mogelijke égards behandeld, en beschouwt men haar als de verblijfplaats 
van een der zielen van den doode, bestemd om in het huis haar zetel te vestigen, en aldaar van 
geslacht tot geslacht met de nakomelingen te verwijlen. Ì 
G*) De linkerhand is bij de Chineezen de eereplaats. Deze moet worden toegekend aan de 
goden, dewijl die hooger in rang zijn dan de overledene voorouders. Van daar dus dat men de ta- 
bletten aan hunne rechterzijde plaatst. 

