
MNN 
gebezigd de goedkoope koah-tshäi (#2), een plant met een witten, eetbaren wortel en een 
palmachtig blad, die waarschijnlijk tot Dolichos behoort. Men gebruikt de plant in 
haar geheel, met wortel en al. De twee andere soorten, die hieraan worden toege- 
voegd, zijn: de pee-ling-tshài (*S), een soort spinazie naderende tot Convolwulus reptans, 
en péh-tshaù (++), een soort van witte kool. Deze groenten worden eveneens op Oude- 
jaarsdag gereed gemaakt , en bewaard tot op den vijfden dag van het nieuwe jaar. Men hoort 
ze overal in de straten rondventen als tug-nó"-tshaì (+) ngroenten voor het gansche jaar”, 
doch, klaar gemaakt, dragen zij den algemeenen naam van Aeë-nf"-tshaì (#6) of „groenten 
die (van) het (oude) jaar (in het nieuwe) overgaan.” 
Deze drie soorten van eetwaren moeten worden beschouwd miet als offerande, 
maar slechts als symbool dat er iets is overgespaard van het vorige jaar, en er dus 
overvloed geweest is, dien de familie van het oude jaar in het nieuwe hoopt over te 
brengen (Aeè-ní”). Men rekent daarbij ook op voedsel voor het gazsche jaar dat in 
aantocht is, en van daar de naam tng-nê"-tshaù of „groenten voor het geheele jaar.” 
Dit is ook de reden waarom men de koak-plant in haar geheel, dat is, met wor- 
tels, bladen en al gebruikt, en een of twee groene stengels suikerriet, eveneens met 
de wortels, de bladen en den top er aan, achter elke deur in het huis plaatst tot op 
den vijfden dag. Dit suikerriet dient buitendien nog als symbool van de zoetheid des levens, 
en als een teeken, dat de familie er op rekent bevrijd te blijven van bitterheid gedu- 
rende het gansche jaar, — doch niet het geringste denkbeeld van vereering of offerande 
wordt er aan vastgeknoopt. De bloemen, die in de chinaasappelen op de taart, den 
koek en de groenten worden gestoken, en op de offertafels worden gelegd, hebben 
eveneens haar eigenaardige beteekenis. Zij zijn namelijk het zinnebeeld van de inge- 
treden lente, die de geheele Natuur in kleuren en geuren steekt, en dragen daar- 
om den naam van rlentebloemen”’, fsjhoen-hoi (#7) of tsjhoen-á-hoi (8); doch het 
woord #sjhoen, lente, beteekent in de Emoy-taal ook roverschot” of vovervloed”, 
zoodat de naam even goed kan worden vertaald door „bloemen des overvloeds”, en het 
zinnebeeld, dat er in ligt opgesloten, daardoor overeenstemt met dat van de taart, den 
koek en de groenten. En eindelijk spelen ook de chinaasappelen hun zinnebeeldige 
rol. Zij heeten kijet-d (*), en daar het woord Aijet ook „geluk” beteekent, doch 
in dien zin anders (5%) wordt geschreven, zoo zijn zij als het ware van zelve aange- 
wezen om het tastbare symbool te wezen van geluk. Door een ontleding van het 
karakter Aújet (%*) voranjeboom” ziet men, dat het zich gevoegelijk laat vertalen 
ok ROA ROR EF Á 
CoA A. 
DE A OH AF HOH er IFO EO WK 
Deze naam wordt algemeen in Zuid-China gebruikt, hoewel men eigenlijk 15 behoort 
te schrijven. In Japan beteekent dai-dai zoowel geluk als chinaasappel, van daar dat die vrucht 
ook daar onder de gewone nieuwjaarsgeschenken figureert. Clavel, „Hist. des Relig.” I, hoofdst, 11. 
a 




