en 0 Se 
ters te zijnen behoeve hunne ceremoniën te verrichten. Nadat zij hunne plechtigheden een 
halfjaar lang met onverminderden ijver hadden voortgezet, droomde de Keizerin op zekeren 
nacht dat zij den grooten en uitstekenden Laokiun (*) aanschouwde met een groot gevolg 
van hooge godheden, allen gezeten in veelkleurige draken-voertuigen met groote, schitterende 
banieren, en overschaduwd door fonkelende troonhemels. De groote stichter Laokiun was 
gezeten in een draken-voertuig, en droeg in zijne armen een jong kind, welks lichaam uit 
ontelbare poriën een eindeloozen glans uitstraalde die de zaal van het paleis verlichtte met 
allerhande kostbare kleuren. Banieren en troonhemels gingen voor Laokiun uit, toen hij zoo 
aan kwam zweven. De Keizerin was opgetogen van vreugde, en eerbiedig nederknielende zeide 
zij: „Onze vorst heeft geen mannelijke afstammelingen tot op dit oogenblik, en vol begeerte smeek 
ik u mij dit kind af te staan, dat het worden mag de Soeverein van onze harten en altaren. 
In het stof gebogen bid ik u vurig met mij mededoogen te hebben en mijn verzoek in te willigen” 
„Het is mijn innig verlangen u het kind af te staan’’, antwoordde Laokiun terstond; 
zij nam het wicht dankend in ontvangst, ontwaakte, en vond zich zelve een jaar gevorderd 
in zwangerschap. Zij baarde een zoon op den 9den van de eerste maand. En toen de geboorte 
plaats greep stroomde een-verblindend licht uit het lichaam van het kind, en het gansche 
rijk werd vervuld met een schitterenden gloed. Het geheele gelaat was van bovennatuurlijke 
schoonheid, en niemand kon zich ooit aan het gezicht verzadigen. Im zijn jeugd bezat de 
knaap het helderste vernuft, gepaard aan mededoogendheid. Hij nam de bezittingen van het 
rijk en de fondsen van de schatkist, en deelde die uit aan de armen en bedroefden, de wedu- 
wen en weduwnaars, de weezen en de kinderloozen, de zwervelingen en zieken, de kreupelen 
en dooven, de blinden en de lammen. 
Niet lang daarna viel de troon zijns vaders open en volgde hij op in de regeering, 
doch, mijmerende over de wisselvalligheden des levens, deed hij afstand van de kroon en 
hare lasten ten behoeve van zijne ministers, en trok zich terug naar de schoone heuvelen van 
Phoe-Ming (14) dat is, het Universeele Licht,” waar hij zich geheel en al wijdde aan de 
beoefening der deugd. Zijne verdiensten volmaakt zijnde steeg hij op ten hemel, om er het 
eeuwige leven te genieten, doch keerde na dit tijdperk achthonderd malen terug. om met het volk te 
verkeeren en hetzelve te onderrichten in zijne leer. Daarop maakte hij nog wederom acht- 
honderd zulke reizen, zich bezighoudende met de geneeskunde en die met goed gevolg toepas- 
sende op het volk. En nogmaals keerde hij gedurende een derde reeks van achthonderd jaren 
naar de aarde terug, spreidde een algemeene weldadigheid over hel en aarde ten toon, bande 
alle kettersche leerstellingen uit, wakkerde de spiritualistische literatuur wederom aan, kondigde 
met grootmoedigheid de opwekkende zedeleer af, verheerlijkte de eindelooze verdiensten van de 
goden, stond de natie bij en redde het volk. Na ten laatste wederom achthonderd keeren te 
zijn teruggekomen stierf hij, en daar hij schandelijke bejegening te verduren had ontdeed hij 
zich van zijn eigen stof. Im latere eeuwen werd hij de eerste van de waarachtige goden 
onder den titel van den Zuiveren, den Onbevlekten, die uit zich zelven bestaat, en het 
hoogste is van wat zich boven de aarde bevindt.” (15) 
(2) 7 zE, de half-fabelachtige stichter van de sekte der Taoisten, meer bekend nog 
onder den naam van Lautsze FT s 
ig EZ Ly 
Oo HA LE [. 
C°) Zie: „Chinese Repository” Vol. X p. 306, en Williams, „the Middle Kingdom” Vol. II 
chapt. XVIII. 

