en es 
declinatie in den herfst? Ook uit het huwelijk van Isis en Osiris werd geboren de 
schoone Apollo, die jonge god vol bevalligheid in de lente, en voorgesteld als een 
krachtige Hercules in den zomer (*),— doch om vp de legende van den Parelkeizer 
terug te komen: hij trekt zich in den herfst van zijn leven terug, evenals de Hemel, 
of juister gezegd diens bevruchtende kracht, in het najaar doet; maar telken jare 
daalt hij wederom naar de aarde af om er zijn zegenende heerschappij te vestigen, 
eeuwiglijk, wel vier malen achthonderd jaren, telkens schijnende en heerschende 
over een meer gelukkig, meer ontwikkeld, meer beschaafd ras, totdat hij ein- 
delijk opklimt ten Hemel om het eeuwige leven te genieten, en verheerlijkt te 
worden als de Zuivere, de Onbevlekte, de Alleenheerscher, de opperste Keizer des 
Heelals (*). j 
Er zijn echter nog meerdere gegevens in bovenstaande legende, die de stelling 
rechtvaardigen dat onder den Keizer Tsing Teh niets dan de zon, en onder den 
Paarlkeizer niets dan de uit dat hemellicht geboren albezielende Hemelkracht moet 
worden verstaan. De Keizer laat de Taoistische priesters — dat wil zeggen de priesters 
der Natuur — hunne plechtigheden en ceremoniën verrichten fe zzjnen behoeve, een 
half jaar lang: — nu dan, een half jaar vóór de wedergeboorte van de zon in het 
lentepunt, worden de nachten langer dan de dagen. De Natuur treedt dan meer en meer 
achteruit, de aarde verliest haar planten- en bloementooi, en het daglicht wijkt allengs 
voor de heerschappij der duisternis: in het kort, een half jaar van algemeenen rouw 
breekt aan. En bijna alle volkeren der oudheid vierden dat tijdperk met godsdienstige 
feesten en plechtigheden ter verbidding, teu behoeve van de zon, want hare weldoende 
warmte ging meer en meer de aarde verlaten, wie weet om wellicht nooit terug te 
keeren! Zoo vierden de Grieken en Egyptenaren hunne rouwfeesten die men bij 
Plutarchus in zijn beschrijving van Isis en Osiris vermeld vindt (?°), en die na een 
half jaar werden besloten met de zoogenaamde Hilariës of vreugdefeesten, waarmede 
(*®) Dupuis, „Origine des Cultes”, Livre III, chap. XV, p. 198. 
(*°) Al deze titels liggen in den naam E en bk a opgesloten. Het karakter EE 
eigenlijk vedelsteen” beteekent ook zuiver, onbevlekt, evenals zulk een steen. Het teeken En 
oorspronkelijk samengesteld uit H zelf, en F vorst, beduidt dus veen vorst die uit zich zelven be- 
staat, een alleenheerscher, een Caesar”. En Ee ïp beteekent, letterlijk vertaald, „de Keizer van 
wat boven is”, dus „de Opperbestuurder des Hemels”. Het karakter a, dat in China steeds als 
benaming voor goddelijke wezens wordt gebruikt en #è, £ of taì wordt uitgesproken, is als zoodanig 
misschien verwant aan het Sanscriet woord de-va, het Latijnsche di-ovis en de-us, het Grieksche #Ae-os 
het Fransche d/-eu enz. Max Müller neemt echter voor al deze woorden als grondvorm aan het Sans, 
criet div, dat „licht” beteekent. 
(£°) Dupuis, „Origine des Cultes”, Livre II, chap. 2, p. 66. 

