_ 38 
„den dag en zwerft dan rond in de valleien langs de beken en rivieren’. Die we- 
derverschijning van het dier na zijn winterslaap gaf wellicht aanleiding tot de schild- 
padofferande, die onder de Tsjow-dynastie (1122—255 vóór Chr.) in de lente plaats 
had (#9): een offerande waarvan de hedendaagsche wellicht een overblijfsel is, of die 
misschien met haar denzelfden oorsprong heeft (tf). 
Nog zij aangemerkt, dat de offering van schildpadkoeken wederom plaats heeft 
zes dagen later, en wel op den feestdag van de saam-kaì-kong, doch niet op den 1öden 
van de zevende en de tiende maand. 
Alvorens van de beschrijving der offertafel af te stappen rest ons nog te zeg- 
gen, dat er niet op mogen ontbreken eenige schotels met groente, vermicelli, cham- 
pignons, koekjes, pastijtjes, in het kort een menigte van spijzen, die bij een gewonen 
maaltijd waarbij gasten zijn genoodigd plegen te worden opgedischt. Vleesch behoort 
echter niet onder deze zoogenaamde wofferschotels” Aiùg-oá” (t°) te huis. Zij zijn in 
grooter of kleiner getale aanwezig al naar gelang van rijkdom en devotie. Ook worden 
wel chinaasappelen op de tafel geplaatst, en stukjes sandelhout gebrand. Sommige 
lieden wijden in het begin des jaars een varken aan den Hemel, en mesten en voeden 
het dier het gansche jaar door, alleen met het doel het op den geboortedag van den 
Hemelgod te slachten en den kop te zijner eere te offeren. 
Zoodra de offerschotels, die somtijds met voordacht in grooteren getale zijn 
aangerecht omdat men den volgenden dag (q.v.) de schoonzoons van den huize wil 
onthalen, op de oftertafel of, zoo noodig, op meer dan een zijn klaargezet en midder- 
nacht voorbij is, dan wordt in sommige rijke en vrome gezinnen de Taoïstische priester 
geroepen om den Hemelgod te inviteeren. Op een groot papier, gevouwen als een 
boekje, schrijft hij neder dat op dien en dien dag van dat en dat jaar die en die 
persoon den Geest des Hemels aanroept om hem geluk te wenschen met zijn geboor- 
tedag, en om van hem bescherming en gunsten af te smeeken voor zich en zijn familie. 
Met zijn ceremoniekleederen aan en rinkelend met zijn bel wordt door den priester 
dit papieren gebed voorgelezen en,‚ onder het maken van de noodige gebaren en be- 
wegingen, verbrand. Deze plechtigheid heet tsjhiá"-sten (6) of het inviteeren van 
den Geest.” Als zij afgeloopen is ontvangt de priester ter belooning een paar honderd 
(**) Zie Biot, „Tcheou-li”, Tome I, pag. 90. 
(6*) Het is mogelijk dat die schildpadoffering een overblijfsel is uit de allerhoogste oudheid, 
toen, zooals Schlegel in zijn /Uranographie Chinoise”, boek I en II, heeft trachten te bewijzen, vóór 
ongeveer 18000 jaren het sterrenbeeld de Schildpad een vierde gedeelte van den Hemel besloeg, en 
gedurende den loop van het winterseizoen des middernachts successievelijk culmineerde. Het dier, 
dat volgens genoemden Schrijver, door zijn lethargischen slaap den stilstand der Natuur voorstelde 
en daarom als aanduider van het koude jaargetijde aan het uitspansel werd geplaatst, was dus van zelve 
het zinnebeeld van alle kwalen van den winter, en het is wellicht als dankzegging voor de verlossing 
van die kwalen dat men haar offerde aan den Hemel bij den aanvang van de lente. 
(5 fik Pi (“°) Ee nb. F 
_ 

