en en 
voor het meerendeel getrouwd en boven de veertig jaren oud; zij slapen in het huis, 
of keeren ook wel 'savonds naar hun eigene woning terug. Zij staan dus in ongeveer 
dezelfde verhouding tot het huisgezin als de vrouwelijke bedienden in Holland, dock: 
verkeeren meer nog op den voet van de dienstboden zooals die zijn beschreven in 
Molière's „Le Médecin malgré lui” en „Le Malade imaginaire’, daar zij zich dikwijls 
op een onuitstaanbare wijze bemoeien met de opvoeding der kinderen, en steeds een 
zeer hoog woord voeren wanneer het de bespreking van huishoudelijke zaken betreft. 
Op den dag van de groote huisofferande aan den Hemelgod beschouwen bijna 
alle families, die het bekostigen kunnen, het als een noodzakelijke plicht den God 
des Hemels te vermaken met een tooneelvertooning. En niet weinigen zijn er, die in 
den loop van het vorige jaar zich door gelofte tot het opvoeren van tooneelstukken 
verbonden hebben. Dit geschiedt bijv. ter wille van de genezing van een kind, of 
tot het verkrijgen van zwangerschap voor de huisvrouw (£®), doch aangezien bezwaarlijk — 
elkeen op den 9den een troep kan huren, is men dikwijls genoodzaakt òf de ver- 
vulling zijner gelofte uit te stellen tot een of meer dagen later, òf de opvoering vóór 
den eigenlijken feestdag te doen plaats hebben. De huisofferande wordt dan ook ge- 
regeld naar den comedietroep, en gehouden op den dag dat deze gehuurd kan worden. 
Het gevolg is, dat men verscheidene dagen lang allerwege tooneelvoorstellingen in — 
de straten ziet. Daar namelijk de woningen meerendeels te klein zijn om het tooneel. 
te bevatten, wordt dat gedeelte van de straat hetwelk voor de huisdeur is gelegen 
voor de opvoering in beslag genomen, te meer omdat de God des Hemels in de ge- 
legenheid moet worden gesteld de spelers onbelemmerd te zien. Groote stremming 
ontstaat daardoor allerwege in het verkeer. De gansche passage wordt niet zelden 
belet, en de voorbijgangers zijn genoodzaakt een omweg te maken of zelfs over de 
planken van het tooneel te loopen; doch voor de nieuwsgierige toeschouwers, die links 
en rechts als een muur zijn opgedrongen, schijnt zulks niets te kort te doen aan het 
effect van het stuk of iets van den indruk weg te nemen: ten minste noch tooneel- 
spelers, noch toeschouwers nemen de minste notitie van dien menschenstroom, of geven 
zich eenige moeite hem ergens anders heen te leiden dan over de planken. Zulke 
comedie-opvoeringen heeten sia-Zi”-Kong (°*), vhet bedanken van den Hemelgod” (5%). 
$ 3. 
DE TAOISTISCHE MIS. 
Op den geboortedag van den Hemelgod worden in de tempels der Taoisten de 
(C°) Zulk een gelofte afleggen heet Aí-how af Rh of hew-goan P EA ook wel Aioó- 
héw Dd a „smeeken en (gelofte) neerleggen” (*) BN KK ZA CC”) Men ziet dus 
dat tooneelvertooningen dikwijls een godsdienstig karakter dragen, en dat een van Bestuurswege 
uitgevaardigd verbod, in zooverre het niet door gebiedende noodzakelijkheid wordt gerechtvaar- 
digd, een inbreuk op de vrijheid van godsdienst zijn kan, die door het Regeerings-reglement 

