En 
thaî-kew (°°) of vhoofdlieden”’, die niet zelden tot een getal van zes door hem worden 
gekozen, doch altijd onder nadere goedkeuring van den afgod: want telkens als hij er 
een aan dezen heeft voorgesteld werpt hij de wichelblokken ter raadpleging (%°). Ge- 
woonlijk begint en eindigt het jaar van zijn beheer op den hoofdfeestdag van den afgod, 
aan wien de tempel is gewijd. Alsdan begeeft hij zich, vergezeld van zijne hoofdlieden 
en begeleid door muzikanten, vaandel- en lantaarndragers, met het zinnebeeld van 
zijne waardigheid, den wierookpot, naar den tempel, gedost in staatsiekleederen en 
met den kegelvormigen hoed met roode franjes op het hoofd. In het gebouw aange- 
komen wordt de groote feestofferande opgedragen, en de opvolger door den aftreden- 
den beheerder aan den afgod voorgesteld. Vervolgens werpt men de wichelblokken , 
en in geval van een ongunstig antwoord stelt de beheerder een ander voor, net zoo 
lang totdat de afgod door een gunstigen worp zijn goedkeurend antwoord kenbaar 
maakt. De wierookpot wordt hierop weggedragen en met de boeken, de kas en alle 
bescheiden die op de administratie betrekking hebben, in optocht gevoerd naar het 
huis van den nieuw-gekozen beheerder, met lantarens, vaandels en muziek. 
Men moet zich de tempels in China niet voorstellen als plaatsen van godsvrucht 
en stichtelijke bijeenkomsten: integendeel. In den regel zijn zij vrij slecht onderhouden, 
en nergens kan men duidelijker bewijzen vinden van de onverschilligheid des volks op 
het punt van hunnen godendienst dan hier. Daar zij meestal aan de breedste gedeelten 
der straten of aan kleine pleinen liggen, zijn zij de natuurlijke en geliefkoosde plaatsen 
van bijeenkomst voor leegloopers, dobbelaars, koelies, barbiers en ambulante gaarkoks, 
vooral bij slecht weder of sterken zonneschijn, als het verblijf buiten minder aange- 
naam is. Kinderen ravotten en spelen er, en varkens, kippen en honden azen er op 
het afval van de draagbare keukens; en het is hier dat bedelaars en landloopers hun 
(2 ET] KR (C°) Zulke wichelblokken zijn vervaardigd uit den harden wortel van d 
bamboeplant. Een stuk van onbepaalde grootte, soms ter lengte van een voet, wordt verwerkt in 
den vorm van een zeer langwerpig ei en vervolgens in de lengte in twee gelijke en gelijkvormige 
deelen gespleten, elk met een platte en een bolle zijde. De dus verkregen blokken heeten poi-sièn 
EG Á5 of sièr-poi Á5 1, sioërg-poi ED Á, poi-khaò EE Q of sièr-khad Á5 
OQ , Hij die den god of de godin wil ondervragen ontsteekt wierook en kaarsen voor het beeld, legt 
zijne omstandigheden en voornemens bloot, neemt de beide blokken, met de platte zijden tegen el- 
kander gedrukt, in de handen en steekt ze met draaiende bewegingen eenige malen in den rook 
van de brandende wierookstokjes. Daarop laat hij ze vóór zich op den grond vallen en maakt uit 
den stand waarin zij komen te liggen het antwoord op. Vallen zij beide met de bolle zijde opwaa 
(dem=poi EN & mmegatieve blokken”), of met den vlakken kant (fsjhiò-poi es EE lachend: 
blokken”) dan is het antwoord ontkennend; maar komt eene bolle zijde boven en de andere onder te 
liggen (fsiet-sioeng-poi — ec & véén blok boven”), dan is de worp goed en het antwoord 
gunstig. Deze methode om vingerwijzingen van de goden te verkrijgen heet Aiof-poi * EE „de 
blokken ondervragen”, of podkh-poi ER & „de blokken doen vallen”. 

