Ae 
bij het optreden in den tempel als een wereld in het klein, en maakten zich daardoor 
tot levende zinnebeelden van die groote Natuur, waarvan zij zelve de dienaren waren. 
De Magiers der oude Perzen tooiden zich hij hunne godsdienstige plechtigheden met 
de teekens van den dierenriem, en in de Katholieke kerk dragen de priesters bij som- 
mige gelegenheden het Laam Gods op het kruis, omgeven door een stralende zon, op 
het opperkleed, en wel als symbool van de voorjaarszon die in het begin onzer jaar- 
telling op Paschen, wanneer na dag- en nachtevening de nachten korter beginnen te 
worden dan de dagen, haar overwinning vierde op den geest der duisternis, en wel in 
het sterrenbeeld Ariës, het Lam, waar het kruispunt was van meridiaan en zonsweg. 
Op hun weg tempelwaarts houden de priesters, onder het uitdeelen van papieren 
amuletten, aan het huis van elk der inschrijvers een oogenblikje stil, ten einde de 
geschreven gebeden in ontvangst te nemen, waarmede het gezin zijne wenschen en be- 
hoeften aan den Hemelgod wil kenbaar maken. De namen en voornamen van de leden 
der familie, de datums van geboorte en de plaats waar het huis is gelegen: dit alles 
moet er met de grootste nauwkeurigheid in staan uitgedrukt, ten einde den Hemel- 
god het zegenen en het uitdeelen van genade gemakkelijk te maken. Dikwijls zijn 
de priesters vergezeld door een man, die een mand draagt waarin de papieren kunnen 
geworpen worden. De bestemming van deze vreemdsoortige gebeden is om in den 
tempel, nadat zij den Hemelgod zijn voorgelezen, te worden verbrand. Zij heeten 
sòw (78) of sid-sòw (7°); of ook wel in meer deftigen stijl sòw-boér ($°). Im den tempel 
aangekomen plaatst de priester ze in het midden van de andere artikelen, die reeds in 
grooten getale door de goede zorg van den beheerder op de offertafel zijn klaargezet. 
De mis vangt aan met het rinviteeren van den god :” tsjhid"9-sten , een plechtig- 
heid die wij bij noot 46 van deze verhandeling reeds hebben vermeld. Zij bestaat 
verder grootendeels uit bidden, prevelen en zingen onder accompagnement van instru- 
menten en trommen. De maat der muziek wordt niet door de muzikanten aangege- 
ven, maar door een der priesters, en wel met behulp van den zoogenaamden 4Aók (1), 
een hol, houten instrument van een bolvormig voorkomen, dat met een houten klopper 
wordt geslagen. Men gebruikt ook wel een bundel houten plankjes, die aan de eene 
zijde tezamen zijn geregen, en tegen elkander worden geklopt. Bij afwisseling kmelen 
de priesters neder en staan overeind onder hartverscheurend bidden en zingen, of wel, 
zij loopen op de maat der muziek door den tempel en rond de offertafel heen en weder 
in allerlei zigzag bewegingen, bochten en kronkelingen. Nu en dan gaan zij daarbij 
over in snellen pas, en terwijl de muziek al vlugger en vlugger speelt en de maat al 
sneller en sneller wordt geslagen, verschilt ten laatste hun gang miet meer van een_ 
volslagen draf. Bij tusschenpoozen worden de ofterkleeren uitgetrokken en houdt 
men eenige oogenblikken rust. 
In den loop van de mis haalt de hoofdpriester met de noodige bezweringen en 
gebeden een groot papier voor den dag, waarop de namen zijn geschreven van den 
DO ME Bi OH 2% C) Ak. 

