ien (Nen 
medie gespeeld, doch zulks is meer uitzondering dan regel. De offerwaren worden 
door de tempelbewaarders of door de inbrengers weggehaald, klaargemaakt en opge- 
geten, of ook wel aan de inschrijvers rondgedeeld, terwijl de priesters zich ontkleeden, 
hun staart wederom te voorschijn brengen en zich als gewone burgers naar hunne 
woningen begeven. 
Mochten ongevallen als brand, watersnood of anderszins de buurt hebben 
geteisterd, of zich buitengewone ziekteverschijnselen hebben voorgedaan, dan wordt, 
behalve in de huizen en tempels, de Hemel nog wel op andere plaatsen vereerd en 
aangebeden gedurende de eerste dagen van het jaar. In de een of andere ruime woning, 
die door de bewoners der straat tot dat doel is uitgekozen en door den eigenaar wel- 
willend is afgestaan, slaat men een altaar op, en versiert hetzelve met schermen, schutsels, 
bloemen, vazen, rolprenten en alle schoone dingen die men maar bijeen brengen kan. 
Des avonds wordt alles zoo schitterend mogelijk verlicht met kaarsen en lantarens. 
Men wil dat in zulk een tabernakel de Hemelgod gaarne afdaalt om comedie te zien 
en gebeden aan te hooren, en daarom wordt er een tooneel bij opgeslagen, waarop 
men zoo mogelijk elken dag een voorstelling geeft. Op den 9den van de eerste maand 
en verder op alle dagen wanneer er wordt gespeeld, brengen degenen die als bestuur- 
ders van het altaar zijn aangewezen een massa offerwaren bij, als suikergoed, de drie 
of vijf soorten van vleesch (bladz. 24), koekjes, gebak en offerschotels (hierboven, 
noot 45), ja, niet zelden een geheel varken, en bieden dat alles den Hemel aan 
met hetzelfde ceremoniëel als hierboven op blads. 15 en volg. beschreven is. De 
kosten komen, zooals zich denken laat, op rekening van de bewoners der straat. Ook 
wordt er een Taoistische mis opgedragen op den 9den of zelfs wel een driedaagsche, 
een saam-tiao-tsid (S°), op den Ssten, Iden en 1Oden. En het gebeurt niet zelden dat 
men de altaren niet opslaat in huis, maar in de straten tusschen twee tegenover el- 
kander liggende woningen in, en wel zóó hoog, dat zij de passage niet belemmeren 
en den Hemel volop gelegenheid geven om alles te zien wat er op gebeurt. Het hout- 
werk van zulke tijdelijke stellages is dikwijls fraai geverfd, gesneden en verguld. Zij 
dragen den naam van Z%”-Kong tod” (87), valtaren van den Hemelgod,” of tsiò-toá* (8): 
„altaren tot het opdragen van missen”. 
Gedurende de periode die aan de vereering des Hemels is gewijd , ja zelfs wel een 
geheele maand lang, worden te midden van schoone, bonte lantarens, door de bewo- 
ners over de straten veelkleurige doeken gespannen, versierd met poppetjes, bloemen 
en letters. Zij heeten poet-hijèn-thijen (°°) of r(doeken) die den hemel onzichtbaar 
maken’, en worden daar alleen gehangen ter versiering en ter eere van den afdalenden 
Hemelgeest, evenals men elders vlaggen uitsteekt om een vorst feestelijk in te halen. 
Zij dienen wellicht ook als zinnebeeld van de kleuren, waarin de ontluikende lente de 
gansche Natuur steekt. In het algemeen wanneer er een Taoïstische mis bij de een 
of andere gelegenheid wordt opgedragen (hierboven noot 64 en volg.), worden zulke 
OZHKRORARORKRE ORK XK, 

