Ee 

Vroeger, zegt Père Damicourt in de vAnnales de la Foi”’ (deel II 30), over- 
trof de macht van den Meester des Hemels die van elk Europeesch Soeverein of 
Kerkvorst. Het volk stroomde samen om den zoom van zijn kleed aan te raken, en 
verzamelde het slijk en het stof van onder zijne voeten om het te gebruiken als een 
voorbehoedmiddel tegen kwaad; doch in den loop der laatste eeuw werd het privilegie 
hun ontnomen van ten hove te mogen verschijnen, en alzoo hunne macht en invloed niet 
weinig verzwakt. De Paus, die in 1856 op den stoel van Tsjang Tao Ling gezeten 
was, was, volgens denzelfden Père Damicourt, een polygamist , een dobbelaar, een opium- 
rooker, in één woord, een man door allerlei ondeugden ondermijnd en diep geminacht 
door elkeen die in zijne nabijheid leefde. 
Geen wonder dat de toovermacht van zulk een wezen, hoe krachtig zij ook 
eeuwen lang gewerkt had tegen bovennatuurlijke wezens en duivelen, niets kon uit- 
richten tegen de langharige spoken’ in menschengedaante van: Hoeng Sioe Tshuen 
Es). In 1850 stak deze de vaan des oproers tegen de heerschende Tartaarsche 
ynastie omhoog, liep met een legio van volgelingen de zuidelijke provinciën af, trok 
en meer naar het Noorden op, en liet zich eindelijk in Nanking tot tegenkeizer 
uitroepen onder den titel van Hemelschen Vorst (15°). Op zijn tocht bracht hij ook 
le omstreken van het Pauselijk verblijf in beroering. En evenals de banbliksems, die 
Pius tegen de voortrukkende troepen zijner vijanden slingerde, zoo ook vlogen de bezwe- 
ringen van den Meester des Hemels naar de legers der Thai-Phing rebellen toe: maar 
niets mocht baten, zooals men denken kan. Het tooverzegel en het zwaard, waarme- 
de Tsjang Tao Ling en zijne opvolgers zoovele millioenen spoken hadden vernietigd 
en verjaagd, bleek even krachteloos, en zelfs de donder en de bliksems, die de Mees- 
s des Hemels worden gezegd naar willekeur uit hunne armen te kunnen te voorschijn 
pen, waren niet in staat hen op de vlucht te drijven: de Keizerlijke troepen werden 
QC 


















uiteengejaagd, niettegenstaande al dien bovennatuurlijken steun. En toen de 
Ee) ZE F5 Ze € KR FE. De opstand van Hoeng Sioe Tshuen, meer bekend 
als de opstand van de Thai-Phing’s, is misschien een der grootste die China ooit geteisterd hebben. 
lij vond zijn oorsprong in de provincie Kwangsi, bij een Christensekte, door Hoeng Sioe Tshuen ge- 
ticht. In 1850 in onzachte aanraking gekomen met de Manderijnen, nam het ontstane conflict weldra 
ke vormen van een goed georganiseerden opstand aan. Hoewel steeds omringd door de van alle 
anten aanrukkende Keizerlijke troepen, maakten de rebellen met bijna onafgebroken succes steeds 
poewaartsche bewegingen in de richting van Peking, en nestelden zich in de provinciën Honan, 
peh, Kiangsi en Kiangsoe. Nanking werd genomen in Maart 1853. Van hier uit trok een leger, 
van de langs de oevers van de Jangtsze-kiang gevormden basis van operatie losmakend, naar 
iet Noorden toe, en vertoonde zich in October van hetzelfde jaar voor Thijen-Tsin, de havenstad 
jan Peking. Hier in het verder voortdringen door de regeeringstroepen gestuit, trok een tweede leger 
er versterking van de rebellen uit het Zuiden op, maar hoewel de vereeniging inderdaad tot stand 
wam, zoo werden toch de Thai-Phing’s sedert dien tijd meer en meer door de Mongoolsche en Mantsjoesche 
FC epen naar het Zuiden teruggedreven. In 1864 werd Nanking hernomen, en daarmede den opstand 
É nekslag toegebracht. Hoeng Sioe Tshuen, die na de eerste verovering van Nanking den titel van 
demelschen Vorst had aangenomen, bracht zich door zelfmoord om het leven, toen hij zag dat alle 
hoop om de stad te redden verloren was. 

