NBE 
menigvuldigt u!” dan de lente (*2). En als zinnebeeld van het verband, hetwelk be-_ 
staat tusschen het huwelijk van Hemel en Aarde in het voorjaar en dat van man en 
vrouw, laat men beide paren eten van éénen offermaaltijd, tot bezegeling van het ver- 
bond. En wie is nu niet overtuigd, dat de Natuur niet weigeren zal een kleine scha- 
duw van de vruchtbaarheid haars eigen huwelijks te werpen op het echtpaar, om het- 
zelve rijkelijk met kinderen te zegenen ? 
Dat zulk een verband tusschen het huwelijk van het mannelijk en vrouwelijk 
beginsel der Natuur en dat van den mensch werkelijk door de Chineezen wordt erkend, 
kunnen eenige ceremoniën, die bij het vieren van huwelijksplechtigheden op den 
huidigen dag worden verricht, bewijzen. Zoodra de stoet van vrienden en bekenden 
de bruid van de ouderlijke woning naar het huis van den bruidegom heeft geleid en 
zij door haren aanstaanden echtgenoot is ontvangen geworden, zetten beiden zich neder 
aan een tafel. Hen twaalftal schotels met eetwaren zijn op dezelve klaar gezet, bene- 
vens twee bekers zoeten wijn als symbolen van de zoetheid des huwelijkslevens. Bruid 
en bruidegom drinken elk voor zich er eenen ledig tot op de helft, ruilen de bekers 
vervolgens om, en ledigen ze daarop geheel en al tot op den bodem. Dikwijls zijn de drink- 
schalen verbonden door een rooden draad gedurende de plechtigheid (#3). Het verbond 
is aldus tusschen man en vrouw gesloten, en als het ware de afspiegeling van het ver- 
bond, hetwelk bestaat tusschen het echtpaar eu de Natuur en door het gemeenschap- 
pelijk gebruik van een en denzelfden offermaaltijd op den tienden dag des jaars be- 
zegeld wordt. Is de huwelijksbeker aldus geplengd geworden, dan nijgen bruid en 
bruidegom zich tegen elkander met de beide handen ineengesloten ter hoogte van de 
borst. Twee schotels met kleine, ronde pillen, roode en witte dooreengemengd, worden 
hierop aangebracht en voor het echtpaar neergezet. De roode stellen voor het manne- 
lijk principe der Natuur, den Jang, en de witte het vrouwelijke, de Jin (l4). Met 
een lepel zwelgt ieder tegelijkertijd een witte en een roode pil in. Dan worden de 
schotels omgeruild en slikt elk der partijen nog een paar, waarna bruid en bruidegom 
(*) Ook de ode in het eerste hoofdstuk van de Sji-king, ER SK het „Boek der Lie- 
deren,” getiteld DI KR - bewijst eenigzins, dat oudtijds de huwelijken in China eveneens in 
het vroege voorjaar werden gesloten. De dichter bezingt het meisje, hetwelk op het tijdstip dat de 
perzik in bloei staat trouwen gaat, en zegt: „De perzikboom is jong en schoon en schitterend zijn 
„zijne bloemen; deze jonge vrouw gaat naar haar toekomstig huis, en zal wtmuntend hare huiselijk: 
„zaken regelen:” —zie de vertaling van Legge, bladz. 12. De ode dagteekent uit de elfde eeuw 
vóór Christus: — op. cit., Prolegomena, bladz. 82, 
(%) Die bekers waren in vroeger tijd schalen van den calabas (Zagezaria), die bij de Chin 
zen de rol vervult van onzen hoorn des overvloeds. Thans zijn het gewone bekers van metaal 
porcelein. De plechtigheid heet ésióe-hoen Di] he, nhet huwelijk bewijen”, doch in de boek 
An ZE of ZE ZÌk „de huwelijksbekers vereenigen” Zij is reeds eeuwen oud, en o. a, 
ER X WW ) S 
vermeld in shet Boek der Ceremoniën,” de Zi-ki (zie volgend hoofdstuk, noot 6), en wel in hoofdst. 
Er 3 , (9 Vergel. 9den van de eerste maand, noot 72. 

