ENT dees 
































zelfs als een van de verplichtingen der regeeringspersonen tegenover het volk. Wij 
lezen in het hoofdstuk Maandelijksche Voorschriften” (°) van het Boek der Ceremo- 
> nië jn ; de Ii-ki (8): 
Koi „Drie dagen vóór den aanvang van de lente kwam de Groote Annalist (?) den 
„K Keizer toespreken met de woorden: „Dien en dien dag is de opening der lente (%) 
daar en de groeikracht in boomen, planten en bloemen aanwezig!” Alsdan vastte de 
„Keizer. Op den dag zelven stelde hij zich aan het hoofd van zijne hertogen, edelen, 
pministers en rijksgrooten, eu ging de lente inhalen in de oostelijke velden buiten de 
(°)”.— Bij die gelegenheid was iedereen gekleed in het blauw en droeg men 
we banieren (1°), en wel in navolging van de schoone kleur van den lentehemer 
het groen, waarin de gansche Natuur zich tooit (**). Dezelfde eeuwenoude plech- 
tigheid heeft zich tot op den huidigen dag in stand gehouden en vinden wij geheel 
verbasterd terug, hoewel zij in Emoy, dat nog minder dan een districtshoofd plaats 
niet gestrengelijk behoeft te worden nageleefd. Fen groote stoet gaat uit van de 
ing van den Magistraat. Civiele en militaire overheden, gekleed in hunne winter- 
tels met bont gevoerd en opgelegd, trekken in draagstoelen of te paard met 
„gewonen stoet van volgelingen uit het oostelijk gedeelte van de stad. Penige 
nen volgen met een bontgekleurden os of buffel, uit klei of papier vervaardigd, 
6) H EN (5) Te at Dit boek is een der oudste en meest onschatbare over- 
blijfsels van de eerste Chineesche literatuur. Volgens/de bestaande overleveringen moet het zijn ge- 
geerd door Tsjow Koeng JE EN ‚ een broeder van Keizer Woe Wang E FE 
de Tsjow-dynastie stichtte, en zou dus dateeren uit de elfde eeuw vóór Christus ongeveer. Het 
‚ verscheen op nieuw in de tweede eeuw na Christus, toen op bevel van den bekenden Alexan- 
van China, den grondlegger van den grooten muur, Keizer Sji Wang via) E : de alge- 
vernietiging van boeken had plaats gehad. Zie verder Biot, „Instruction publique en Chine,” 
18 en 14, alsmede Wylie, „Notes on Chinese Literature,” pag. 5. 
() Een ambtenaar. (%) a EN () Uit het Oosten komt de zon, de warmte, het 
sicht, em orieute luv: — daarom wordt de nieuwe lentewarmte begroet in het Oosten. Doch de zon, 
de warmte en het licht verdwijnen in het Westen: — derhalve gaat de Keizer den herfst inhalen in 
de westelijke velden. 
B (°°) Zie rhet Supplement op de Geschiedenis van de Han-dynastie” : 18 PE EE hoofdst. 
; aL Ër ° 
(©) Terloops zij hier aangemerkt, dat de Chineezen niet veel onderscheid maken tusschen he- 
uw en plantegroen, en op beide kleuren gelijkelijk de benaming PF toepassen. Zij zijn _ 
iet, het eenige volk, dat hemelsblauw niet van andere kleuren onderscheiden kan. In de oude 
n van de Veda spreekt men wel van morgenrood van zon en hemel, maar nooit van hemels” 
‚ zoomin als in de Zend-Avesta, het heilige boek der licht-vereering van de Perzen. In het Oude 
en Testament, noch in Homerus, spreekt men ervan; in het Duitsch hangt Ulau samen met 
sz en Öleich,en de Romaansche talen hebben dat woord aan de Duitschers ontleend, daar het Latijn 
het haar niet verschaffen kon. — Max Müller, Jee Wahrnehmung des Unendlichen”; vide u Deutsche 
F undschau” Mei 1878, bladz. 290, 

