
zen IEB- un 


































halen en tot ontrouw jegens Lioe Pi te bewegen, doch alles was vergeefs en zijn 
afgezant moest onverrichter zake terugkeeren. En hierop nam Tshao Tshao zijn toe- 
vlucht tot krijgslist en verraad. Hij zond verscheidene soldaten, die bij de verovering 
van Su-Tsjow tot hem waren overgeloopen, quasi als vluchtelingen binnen Hia-Phej, 
waar zij met open armen werden opgenomen en bij de bezetting ingelijfd; vervolgens 
trok hij met een legerafdeeling tegen de stad op, deed zich bij een uitval van Kwan 
Ju in schijn terugslaan en lokte hem, gedurende de vervolging, in een vooraf gelegden 
valstrik. In de hitte van den strijd vielen eensklaps zwermen van vijanden op Kwan 
Ju's volgelingen aan; hij werd aan alle kanten omsingeld en van de stad afgesneden , en 
middelerwijl openden de verraderlijke vluchtelingen de poorten, lieten den vijand 
binnen en speelden aldus de stad met de vrouwen en kinderen van Lioe Pi in Tshao 
Tshao ’s handen. Ô 
Dapper hield Kwan Ju stand. Eerst besloot hij zich dood te vechten, doch 
een afgezant van Tshao Tshao, die hem tot overgave kwam bewegen, bracht hem tot 
andere gedachten. Hij riep hem te binnen dat hij in den perziktuin gezworen had 
tezamen met zijn eedgenooten te leven en te sterven: — dien eed moest hij 
gestand doen niet alleen, maar bovendien: schreef zijn geweten hem niet voor niet 
nutteloos zijn leven weg te werpen, hetwelk hij voor eeuwig in den dienst der Han- 
dynastie had verbonden? En dan nog, — bracht ook zijn plicht jegens zijn boezemvriend 
Lioe Pi niet mede, dat hij diens vrouwen in hare gevangenschap zou helpen en bij- 
staan? Kwan Ju besloot dus, na rijp beraad, zich gevangen te geven, doch maakte 
uitdrukkelijk de bedinging dat hij zich onderwierp aan den Keizer, en miet aan Tshao 
Tshao. Lachende bewilligde deze in die voorwaarde en zeide: vik toch ben de verte- 
wgenwoordiger van de Han-dynastie op dit oogenblik en keur dus die bedinging goed. * 
Alzoo geraakte Kwan Ju in gevangenschap, doch ook hier verloochende hij 
niet zijne onverschrokkenheid, noch zijne trouw jegens de eedgenooten. Zelfs schroom- 
de hij niet in het aangezicht van Tshao Tshao te zeggen dat hij zou trachten te 
vluchten, zoodra hij zou zijn te weten gekomen waar Lioe Pi zich ophield, al moest 
hij door vuur en water loopen. Tshao Tshao gebruikte toen een vuige list om de 
goede verstandhouding tusschen de trouwe eedgenooten te verbreken en verdeeldheid 
tusschen hen te zaaien. Hij liet Kwan Ju op zekeren nacht met Lioe Pi's beide vrou- 
wen Kan (°°) en Mi (6%) in één vertrek sluiten, doch zijn toeleg was vergeefs, want 
zóó groot bleek de trouw en zelfbeheersching van onzen held te wezen, dat hij 
zich den ganschen nacht met een lantaren in de hand buiten de deur posteerde en 
zijn vriendentrouw aldus deed zegepralen over zijne driften. Tot eer van Tshao Tsh ) 
moet echter gezegd worden, dat hij de eerste was om die schoone daad te erkenne 
en te waardeeren en Kwan Ju voortdurend met de grootste onderscheiding behan: 
delde, al kwamen hierbij wellicht nevenbedoelingen in het spel. Doch welke 
pogingen hij ook aanwendde: nooit verloochende Kwan Ju zijne trouw jegens Lioe Pi. 
en) Hr OD HE, 
