ie Oa 
terarm troffen. Hij viel van zijn paard en een uitval werd gedaan om hem verder 
af te maken, doch zijn zoon Kwan Phing (®!) schoot toe en ontzette hem. Inde 
legerplaats teruggebracht deed men hem door de hand van een bekwaam geneesheer 2 
een zware operatie ondergaan, doch, hoewel het vergif tot in de beenderen werd op- 










gezocht en er werd uitgekrabt en uitgesneden, toch bleef de onverschrokken held met 
de grootste koelbloedigheid eten, drinken en tot de omstanders spreken. Spoedig was 
hij in zóóverre hersteld dat hij zich wederom te paard kon zetten en zelfs eeniger- 
mate het gebruik van zijn arm tot voering van het zwaard terugbekwam. 
Terwijl de stad aldoor belegerd werd, trok de troepenmacht van Woe het land 
King-Tsjow binnen en zond Kwan Ju zijn zoon Kwan Phing af, ten einde aldaar den 
veldtocht te leiden en den indringers het hoofd te bieden. Doch ook Tshaa Tshao 
zat niet stil en trok in eigen persoon aan het hoofd zijns legers op naar Fan-Tsjhing. 
Door de overmacht overstelpt was Kwan Ju genoodzaakt te wijken: — hij brak daar- 
om het beleg op en trok naar King Tsjow, ten einde er zich met de troepen van zijn 
zoon te hereenigen. Krachtig boden beiden het hoofd aan de legermacht van Woe, doch 
het geluk verliet hen, en op zekeren dag werden zij omsingeld en genoodzaakt na 
hevig strijden terug te trekken bianen de muren van Meh-Tsjhing (2%. Het laat zich 
begrijpen dat het geheele leger van Woe hier samenstroomde en de vesting van. 
alle kanten werd ingesloten en belegerd, doch Kwan Ju hield den vijand buiten de 
muren en beraamde een uitval toen hij zag dat alle kans tot ontzet verijdeld was. Met 
de tweehonderd volgelingen, die hem waren overgebleven, brak hij plotseling uit de 
stad, doch de vijand was op zijne hoede en had het geluk hem op zeker punt aan 
alle kanten te omsingelen. Lange haken en lasso ‘s doorkliefden de lucht: — Kwan 
Ju werd van zijn paard gesleept, zijn zoon schoot toe vm hem te verdedigen, maar 
werd eveneens omsingeld en na hevigen tegenweer met zijn vader door de overmacht 
overweldigd. Voor Soen Khuen gebracht trachtte men de gevangenen over te halen 
zich in den dienst van het rijk Woe te verbinden, doch Kwan Ju verklaarde ronduit 
liever te zullen sterven dan den eed van trouw te breken, dien hij in den perziktuin 
aan het huis der Han en aan Lioe Pi gezworen had. Desniettemin wilde Soen Khuen 
hem toch slechts gevangen houden en niet het leven benemen, maar zijne generaals 
kwamen tusschen beiden. Zij brachten hem onder het oog dat ook Tshao Tshao door 
zijne verkeerd geplaatste edelmoedigheid een vijand in het leven had gelaten, die de 
heofdschuld droeg van zijne latere nederlagen: Soen Khuen gaf toe en liet den acht- 
en-vijftigjarigen grijsaard met zijn zoon onthoofden. Dit geschiedde in de tiende 
Chineesche maand van het jaar 219 (°%. 
(5) Bl zj (2) Deze geneesheer heette Hwa Tho Er DE. Hij wordt nog op den 
huidigen dag veel door de zieken aangeroepen, en bijzonder vereerd op den 18den van de vierde 
maand. 
EE 
(£*) Ziehier, voor de volledigheid, in korte trekken het verloop van de geschiedenis der drie 
rijken. In het jaar 220 stierf Tshao Tshao. Hij liet het rijk Wej na aan zijn zoon, die na de 
