— 105 — 






























ms met dravende paarden” de aandacht. Zij zijn zóódanig gemaakt, dat de opstij- 
ide warmte van de vlam in het inwendige paarden, poppetjes en dergelijke figuren 
dom een spil in draaiende beweging brengt, en wel met meer of minder snelheid 
ang de avondkoelte niet dan al de vlam naar ter zijde uit doet wijken. An- 
oe ies zoogenaamde wversierde bal-lantarens (%!)” zijn bolvormig van gedaante en 
p als vurige ballen door de kinderen over den grond worden gerold zonder dat 
Moan. Het is inderdaad ondoenlijk al de verschillende soorten, die men dien 
te zien krijgt, zelfs maar te vermelden, doch laat nog in het voorbijgaan zijn 
dat rood, de kleur van het vuur en het geluk, of ook wel wit, de kleur van 
E zon- en maanlicht, bij de lantarens op den voorgrond treedt, hetgeen geheel in 
reenstemming is met het karakter van het feest, dat vereering van het nieuwe 
jevuur, het licht en de herlevende lentewarmte ten doel heeft, zooals wij aanstonds 
llen zien. 
Ook brengt elkeen naar zijn vermogen er toe bij om in de tempels het nieuwe 
cht te vereéren en te begroeten. Al wie maar wil en eenige welgesteldheid aan 
heid paren kan, offert er een of meer groote kaarsen, die soms zóó dik en zwaar 
mn dat zij werkelijk op brandende pilaren gelijken en, in grooten getale saamge- 
cht, aldus den tempel schitterend verlichten. De namen van de gevers worden, op 
n stukje papier geschreven, op den voet geplakt. Men offert zulke kaarsen veelal 
volge eener gelofte, in den loop van het vorige jaar afgelegd, en laat ze door 
ester iederen avond ontsteken tot op den 20sten van de maand. Is deze datum 
roken dan worden zij, voor zoover zij nog niet geheel zijn opgebrand, door 
_tempelbestuurder of den priester in een mand gedaan en, met of zonder muziek, 
r de huizen van de gevers terug gebracht. Men noemt zulks sùng-tsik-beé ($°): 
st terugbrengen van de eindjes kaars”. Bij het in ontvangst nemen worden eenige 
ukjes in een rood papiertje gewikkeld en, bij wijze van nieuwjaarsfooi, aan den 
ter hand gesteld; ieder ontsteekt het hem toekomend restant op zijn huisal- 
1 hoopt dat aldus hetzelfde licht, hetwelk in de Elyseesche velden de goden 
den tempel genieten, ook zijn huisgezin bestralen zal. 
_ Het is boven allen twijfel verheven, dat het ontsteken van zoovele lantarens 
arsen gedurende de eerste dagen van het jaar niets anders ten doel heeft dan 
en en vereeren van het ontluikende zonlicht en de nieuwe warmte van de 
„ Bijgevolg laat het zich ook begrijpen, dat het Lantarenfeest zijn culminatiepunt 
moet op den dag dat de maan vol is en ook het hare bij het zonlicht 
m den glans der herlevende Natuur ten toppunt te.doen stijgen. Vereering 
e zon in de lente vindt men ook terug bij de oude Westersche volken , ofschoon 
deze eenige weken later plaats had, en wel op het tijdstip van dag- en nacht- 
d. i. de overwinning van het zonlicht op de duisternis. Keizer Constantijn , 
Á e Sioè-kioé-ling EG PR Es, 
/ N (5) Er Je Ee 
d 
