— 107 — 






























en om brandstof een klein tijgerbeeldje, dat in elken tempel is te vinden, in een 
stoel met zich voeren. Wij zullen lager eenige gissingen wagen omtrent de 
len (7). 
_Op den avond van den vijftienden dag, zoodra de maan in al haar glorie aan 
len ef schijnt, wordt onder het oorverdoovend geraas van bekkens en gongs de 
randstapel ontstoken, en vangt een toonecel aan dat bijna onbeschrijfelijk is. Lieden 
an het laagste gehalte, blootsvoets en blootshoofds, ja, dikwijls naakt tot aan den 
„ woelen, kroelen en dansen dooreen in het fantastische licht van den vuur- 
l onder oorverdoovend schreeuwen en geraas. Nauwelijks is de brandhoop een 
einig ineengestort, of een priester van de sekte der Taoisten neemt het tijgerbeeldje 
in de armen en werpt zich blootsvoets, of zelfs half naakt, door de knetterende 
lammen. Het volk juicht en schreeuwt, de gongs worden met alle hevigheid gesla- 
en het helsche tooneel maakt de omstanders als waanzinnig. Als om strijd worden 
e afgodsbeelden, die maar draagbaar zijn, uit den tempel gehaald en door het vuur 
| drie, vier verscheidene malen achtereen, terwijl de omstanders met toene- 
je) nden waanzin naarmate. de brandwonden pijnlijker worden, zich achter de dragers 
de vlammen werpen. Eenigen,.minder onder den znsloed van het oorverdoovend 
eraas der gongs en het aanhitsend geschreeuw van de menigte, nemen een aanloop 
n springen door het vuur, na alvorens het gelaat, de handen en de voeten met 
ater te hebben nat gemaakt: — doch telkens zijn er die hun sprong te kort nemen 
ggelings in den brandstapel vallen. Een hevig geschreeuw en waanzinnig gelach 
t dan uit de saamgepakte menigte op; de gevallene wordt daardoor aangehitst zich 
gmaals in het vuur te werpen, tot zoolang de pijn zijner wonden niet meer te verduren 
en hem daardoor het gebruik van zijne zinnen wordt teruggegeven. Perst laat, in 
en avond, wanneer de geestdrift en de razernij des volks een weinig zijn bekoeld of 
andstof begint te ontbreken, komt aan het helsche tooneel een einde en trekt de 
lende menigte langzamerhand af, de heete asch ten prooi latende aan de vrouwen, 
5 De tijger, de koning der dieren der Chineezen, is altijd door hen beschouwd geworden 
grooten schrik van spoken en geesten (verg. o. a. hetgeen hieromtrent wordt gezegd in onze 
deling over den laatsten dag van het jaar). Van daar waarschijnlijk dat men zijn beeldtenis 
aan den ingang van tempels pleegt te plaatsen, opdat hij den goden zou kunnen dienen als 
jenaar en beul voor kwaadwillige demonen. Bij het verrichten van offeranden en godsdienst- 
eden plaatst men zijn papieren afbeeldsel met hetzelfde doel voor de tempeldeuren, zooals 
ven (bladz. 45) hebben gezien. Ook maakt men amuletten waarop een menschelijk wezen van 
k woest voorkomen en rijdende op een tijger is afgebeeld, ten einde kwaadwillige geesten van een 
gehuwde bruid te verdrijven (zie Doolittle, „Social Life of the Chinese” p. 66). En in proces- 
wordt het beeldje van een tijger bijna altijd vooruitgedragen tot verdrijving van de kwaadaardige 
ke | langs den weg. Het tijgerbeeld, dat in bijna alle tempels is te vinden, noemt men gewoonlijk 
; JE AR 5 hòów-tsiùng-id VS us ER. hów-tsiùng-kong IS us. EN enz., 
wijl dat hetwelk wordt rondgedragen op den l4den of l5den van het jaar bij de opzameling van 
and ad veelal Aów=sìng-kong JE Eu ZN of zheilige heer-tijger’” wordt geheeten. 
