

























5 2 — 115 — 
behandelt (386-618), het volgende: #Lioe Hwoh (£°) van Soei, ziende dat het volk 
an de hoofdstad op den avond van den vijftienden dag zich bezig hield met boks- 
 worstelspelen en zich vermomde met maskers in de gedaante van dierenkoppen : 
at de jonge mannen zich verkleedden als meisjes en het volk zijne bezittingen verspil 
zich ruineerde — diende het verzoek in, dat hieraan geheel en al door verbods- 
ngen een einde zou worden gemaakt”. Ook „het Boek der Droombloemen” 
meldt ons, dat op den bedoelden avond allerwege in de straten aan beide zijden 
gezongen en gedanst, en dat men allerlei volksspelen uitvoerde. Men hield zich 
ezig met balslaan, met den voetbal, met koorddansen en mastklimmen”. … . . . 
In Emoy is van die volksspelen op den 15den van de eerste maand geen 
jor meer te vinden, en alleen hier en daar op het vasteland, vooral in het stadje 
Bée (6°) op den zuidelijken oever der Drakenrivier, bestaan er nog de over- 
van. Aldaar vermaakt de burgerij zich op den bewusten avond met openlijke 
telspelen en woeste vechtpartijen. Onder het oorverdoovend geraas van de gongs 
men elkander steenen naar het hoofd en menigeen keert met bebloeden kop 
aarts, ja, er vallen zelfs wel dooden. Het schijnt dat de Manderijnen tot nog 
niet in staat geweest zijn aan dit vreemdsoortig spel een eind te maken, en het 
verhaalt zelfs dat ettelijke jaren geleden er een nog bijna zijn lofwaardige poging 
den dood heeft bekocht. Want toen hij in de hitte van den strijd zich in zijn 
toel tusschen de vechtenden waagde, en door den indruk van zijn persoon aan 
woeste spel een einde wilde maken, keerde zich, zooals zich denken laat, de 
olkswoede geheel en al tegen hem alleen. Zijn volgelingen lieten hem in den steek 
r hijzelf: ontkwam ter nauwernood, met achterlating van zijn draagstoel, onder het 
nende gelach des volks. Zóó gering zijn de invloed en ‘t gezag van een Chineeschen 
traat, die het durft wagen zich te kanten tegen een ingeworteld volksgebruik 
t door eeuwenhoogen ouderdom geheiligd, en dus in het oog des volks ge- 
ttigd is. 
pl: Bijna onloochenbaar herkent men in bovenstaande aanhaling uit de # Noordelijke 
palen” onze carnavals en de rfêtes des fous’ van Frankrijk. Deze werden even- 
rt na de opening van het jaar gevierd. „Het volk verkleedde zich als vrouwen 
in allerhande vreemde kostumen, of ook wel als beesten, juist zooals in China en 
jan geschiedt bij of kort na de verwisseling des jaars (°°). Men ruineerde zich met 
pven van kostbare geschenken” — De Romeinen vierden het carnaval tegen de 
ening, op den feestdag van Cybele, de Godin der Aarde, en ook bij de Joden 
een dergelijk feest te hebben bestaan, daar men in het Deuteronomium (XXII, 
‚ veelbeteekenend verbod aantreft: „Het kleed eens mans zal niet zijn aan eene 
w, en een man zal geen vrouwekleed aantrekken, want al wie zulks doet is den 
e‚ uwen God, een gruwel”. 
© HW R Oo B B HK OO A FE. 
X Pe) Clavel, „Histoire des Religions”, boek L, hoofdst. 11. 
. 
in 
