— 124 — 

























de Aarde in een toestand van rust, en haar voortbrengende kracht openbaart zich nog 
niet in planten en boomen. Ook de handel heeft nog niet zijn gewone vlucht herno- 
men, want de meeste winkels worden, in theorie althans, pas definitief geopend tegen 
de helft van de eerste maand, zoodat men veilig zeggen kan, dat niet vóór een der- 
tigtal dagen na Nieuwjaar de wedergeboorte van handel en productie plaats grijpt- 
Daarom viert men den geboortedag van den God van de Aarde en den Rijkdom in 
den aanvang van de tweede maand. Het koren is dan gezaaid en begint zich te ver- 
toonen boven den grond, en de landbouwer heeft voorloopig niets te doen dan de hulp _ 
en den zegen van zijn beschermgod in te roepen. Het is dan ook hierom dat, vol- 
gens de Annalen van Emoy (**), de lenteofferande aan de Aarde dient om te bidden, 
en die van den herfst (l5den van de achtste maand) om te bedanken. De hier be- * 
doelde herfstofferande zal natuurlijk later behandeld worden. 
De geboorte van den God van den Rijkdom wordt over het algemeen vrij een- 
voudig gevierd. De zooeven vermelde vleeschofferande van den 2den en 16den van 
elke maand wordt op de gebruikelijke wijze opgedragen en besloten met het afsteken 
van mertjons, en het zijn alleen de voornaamste handelaars en rijke kooplieden die 
een grooter aantal schotels dan gewoonlijk offeren, omdat namelijk bij hen het gebruik 
bestaat op dien dag hunne employés en ondergeschikten bijzonder te onthalen. En in 
vele straten leggen de bewoners geld tezamen om, door het opvoeren van tooneelstuk- 
ken, den God der Aarde te vereeren en een aangenamen verjaardag te bezorgen. 
Een speciale offerschotel, die dien dag aan den God van de Aarde aangeboden 
wordt, mag niet met stilzwijgen worden voorbij gegaan: wij bedoelen de gekookte rijst 
met oesters vermengd, die ó-á-bée (*°) of ó-á-pung (2) i. e. voesterrijst” geheeten wordt. 
Het zal wel bijna overbodig zijn te zeggen dat deze schotel dienen moet als een soort 
van smeekgebed, opdat de schatten zoowel van zee als van land, waarover de God 
der Aarde de absolute beschikking heeft, goedgunstig den offeraar mogen worde 
toebedeeld. 
De 2de en lôde van elke maand staan, als gewijd aan de vereering van dem 
God van den Rijkdom, bij de Emoy-Chineezen bekend onder den naam van gée-dagen 
(#4). Het is niet gemakkelijk de ware beteekenis van deze benaming op te sporen, 
en wij moeten ons vergenoegen met de volgende gissing. Het woord gée beteeke t 
eigenlijk een tand, en omvat dus cok, als natuurlijk gevolg, de begrippen : wat tande 
heeft, wat van zich afbijten kan, wat den mond kan roeren: — alle eigenschappen, 
die van het hoogste belang zijn in den handel (*°). Wij durven het dan ook zond 
schroom vertalen door # handelsbekwaamheid”’, en daar men deze koopmansdeugd door 
co EE PA 7&, hoefdst. XV, B WF. …ú 
’ (En EE d, hee 43 BL C*) Zie noot 46. (“*) Dat deze afgeleide 
beteekenissen niet uit de lucht gegrepen zijn, maar werkelijk bestaan, bewijzen u itdrukkingen als 
gée-láng be Eb, letterl. viemand die de tanden of den mond gebruikt”, d.i. een tusschenpersoon 
