
| — 185 — 
andere, versloeg draken en monsters en zuiverde gedurende meer dan vier eeuwen lang 
de aarde van allerlei rampen en kwalen. De geheimen der alchimie werden hem ont- 
huld, het levenselixir werd hem geschonken, en weldra was hij opgenomen onder de 
_hemelsche Gent, ten einde te leven in de sterren en in het oneindige firmament dat 
daarboven is. 
Het was vooral in de twaalfde eeuw dat vele tempels ter eere van den Patriarch 
verrezen, en het is meestal onder den titel van „den Onbevlekte en Onstoffelijke” 
(42) dat hij wordt gediend (#3). Wij behoeven bijna niet te zeggen waarop zijne 
Bebitie als Literatuurgod berust, het Taoisme, begeerig zijne goden ook door de letter- 
kundigen vereerd te zien, drong dezen als hun schutspatroon diengene zijner acht 
_hoofdheiligen op die zich het meest in faam van wereldsche geleerdheid mocht ver- 
heugen; em niemand was dit anders dan Zoe-T'ong-Pien, de man die zich zelfs den 
derden letterkundigen graad had weten te verwerven. Dit neemt echter niet weg dat 
ook de vier overige Goden der Literatuur op den Taoistischen Parnassus moeten ge- 
zocht worden, al loopt hun plaats aldaar niet zoo dadelijk als die van den Patriarch 
in het oog. Men doet echter hoogstwaarschijnlijk het best hem te beschouwen als 
speciale. godheid voor de „Taoistische” letterkunde, evenals de Wijsgeer Kwan meer 
in het bijzonder de patroon is van de krijgsliteratuur (#4). 
Ook is Zoe-Tong-Pien om de een of andere minder duidelijke reden de patroon 
van de barbiers. Ziehier wat volgens de legende daartoe aanleiding gaf. Zijn 
eeredienst als Taoistisch godheid had nog geene officiëele bevestiging van een 
der Keizers ontvangen en hij was dus nog niet opgenomen onder de goden van den 
Staat, toen hij een list bedacht om daartoe te geraken. Een der Keizers — naar 
men zegt van de Ming-dynastie —- kon niet geschoren worden zonder dat het hem 
zeer deed, maar op zekeren dag liet zich iemand bij hem aandienen, die beweerde 
dat hij de operatie zonder Zijne Majesteit pijn te veroorzaken zou kunnen volbrengen. 
De genomen proef gelukte uitstekend en de Keizer wilde den bekwamen barbier rijke- 
pik beloonen, doch deze weigerde, maakte zich bekend als Zoe-Tong-Pien, verlangde 
ä officiëele bevestiging van zijnen eeredienst en zijne opname onder de erkende goden 
van den Staat, en verdween. Hij werd daarop gecanoniseerd als „Patriarch der Genii”’, 





Sijen Tsoe (#5), en is sinds dien tijd de patroon van alle barbiers gebleven. Anderen 
beweren echter dat hij den Keizer van het hoofdzeer genas, en dit zet een glimpje 
van waarschijnlijkheid aan de legende bij, aangezien de Chimeezen van de Ming- 
ynastie geene staarten droegen en het scheren van het hoofd bij hen nog niet in 
Zwang was. 
Na al het bovenstaande is het niet moeielijk meer de vraag op te lossen waar- 
om de meeste barbiers in China aan het kleine cilindervormige fornuis, waarop zij hun 
(A2) vl Dh (**) Zie Mayers, „Chinese Reader's Manual”, 467. 
(*) Zie bladz. 96. 
5 fil ji. 
and 
