— 43 — 




























ersterving, vasten en bidden zich wijdden aan het een of andere ideaal, door den mensch 
ven uitgedacht. Het Boeddhisme zoekt namelijk het heil van den sterveling in een 
nkbeeldigen toestand van onbewustheid hiernamaals (Nirvana); het Christendom in 
e Godheid, die de verbeelding van den mensch zich zelve heeft geschapen. Boed- L 
isten zoowel als Christenen huldigen eene drieëenheid, canoniseeren hunne heiligen, 
reeren reliquieën (* en maken aanspraak op mtrakelen; — hunne priesters scheren 
het hoofd, beoefenen het coelibaat, nemen de oorbiecht af, hebben de hel en 
winstgevende vagevuur uitgedacht waaruit zij alleen in staat zijn de gemartelde 
len te verlossen, en verrichten hunne requiem-missen, litaniën en gebeden tot dit 
el (°). Beide sekten bezitten eene hiërarchie met een Dalai-Lama of een Paus, kar- 
linalen en bisschoppen aan het hoofd; Boeddhistische zoowel als Katholieke priesters 
uiken wijwater, bidden getijden, litaniën en rozenkransen, en bedienen zich van 
doode taal bij het verrichten van hunne godsdienstige ceremoniën. Zij branden 
arsen en wierook, luiden klokken, bellen en schellen in hunne tempels en prediken 
gonsekwent zijn en, in theorie althans, zich alle dierlijk voedsel ontzeggen. Dit is 
rouwens voor een Chinees, die reeds als regel zeer weinig vleesch gebruikt, zulk eene 
oote daad van zelfopoffering niet. Zóó sterk is de overeenkomst tusschen het Chris- 
tendom en het Boeddhisme, inzonderheid dat van Tibet, dat zij Père Prémare uit 
ed roepen: „De duivel heeft de Heilige moederkerk bij voorbaat nagebootst om 
„haar tot schand te maken (*)” — en ook Huc, de Lazarist, verheelde die overeen- 
and 
rs 
() Een der meest geschatte Boeddhistische reliquieën, die in de provincie Foehkjen zijn te 
vinden, wordt bewaard nabij de hoofdstad Foeh-Tsjowfoe, in het beroemde klooster der „Bobbhelende 
Fontein”, dat op de helling van den Dromheuwel (Koe-Sjan rd Ly) tegenover de Europeesche 
nederzetting is gelegen. Het gebouw is een geliefkoosd ontspanningsoord voor de vreemdelingen, die 
de haven vertoeven. Toen wij na eenige moeite een der hoofdpriesters door het voorspiegelen van 
geldelijke belooning hadden overgehaald ons de reliquieën te laten zien, kregen wij in een getralied 
e een groote, half weggerotte kies te aanschouwen, die blijkbaar aan niemand anders dan aan een 
olifant kon hebben toebehoord. 
on (5) De plechtigheden ter verlossing van de Prêtas of hongerige geesten uit de hel kan men 
n onze verhandeling over de zevende maand uitvoerig beschreven vinden. 
____ (©) Dit is een oud thema, dat met verschillende variaties bij meerdere gelegenheden gezongen 
verd. Ziehier een ander staaltje. Im de maand Mei vereerden de Mexicanen hunnen hoofdgod Vitz- 
liputzli met groote praal en feestelijkheid. Zijne Vestaalsche maagden maakten zijn beeldtenis uit 
en mengsel van meel en honig; men plaatste hem aldus, prachtig opgetooid, op zijnen troon, en het 
olk kwam hem bij duizenden vereeren. Nadat hij met groote staatsie in processie was rondgedragen, 
acreerden de priesters de stukjes van het deeg, dat gediend had ter vervaardiging van het beeld, 
menschenoffers werden voorgebracht en ter slachtbank geleid, en het geheimzinnige brood werd 
rna onder het volk rondgedeeld. Met godsvrucht ontving iedereen het vleesch van zijnen god uit 
handen dier zelfde priesters, die nog rookten van het bloed der slachtoffers. — Het is Père Acosta 
zulks verhaalt en die, getroffen door de gelijkenis van Vitzliputzli’s dienst met de consecratie van 
het brood in de Katholieke Kerk, er hijvoegt: „men kan eruit zien dat Satan zich alle moeite heeft 
„gegeven zich de vereering en hulde toe te eigenen, die eigenlijk aan God alleen toekomt 1” 

