
— 149 — 
nu dat tweevoudig geslacht van Kwan Jin verklaren, en hoe het feit dat, toen de 
| dienst van Avalokites’vara naar China werd overgebracht, men bij de vertaling van 
zijnen naam die „Vorst (ds'vara) Avalokites” beteekent, blijkbaar met voordacht dezen 
titel heeft vermeden, en daarvoor in de plaats gesteld „geluid, gebed”, svara (Jin), dat 
met is'vara ongeveer gelijkluidend is? Dat ook reeds doet gelooven , dat men wel degelijk 
\ 
| 
een verkort overzicht van de Chineesche tradities omtrent haar de kwestie op te lossen. 
Het zal ons dan blijken dat de oorspronkelijke Chineesche Godin der Genade wel de- 
met een oorspronkelijk vrouwelijke godheid heeft te doen gehad. Wij zullen trachten uit 
gelijk eene vrouwelijke godheid was, die, zoo men den inlandschen overleveringen wat meer 
vertrouwen schenkt dan zij op den eersten oogopslag schijnen te verdienen, van veel ouder 
Be is dan de Avalokites'vara der Boeddhisten. Wij zullen dan ook zien dat er reden 
is om aan te nemen, dat de Indische zendelingen bij hunne aankomst in China rond- 
zagen naar een equivalent voor hunnen God der Genade; dat zij terstond werden 
getroffen door de overeenkomst tusschen zijnen naam en attributen en die van een 
EE: inlandsche godinnen; dat zij derhalve besloten deze door te laten gaan voor de 
prototype van genen, opdat Avalokites’ vara ’s dienst des te gemakkelijker bij het volk 
ingang zoude vinden; dat zij in deze poging volkomen slaagden door met behulp van 
een weinig sophisterij te bewijzen dat Kwan Jin, letterlijk vertaald Avalokita-ssvara, 
volkomen hetzelfde wezen was als Avalokites' vara, en derhalve niets anders zijn kon 
En, 
dan eene incarnatie van hunne eigene Indische godheid; en eindelijk, dat zij het 

















verschil in geslacht wegcijferden met behulp van de leer der zielsverhuizing, die 
immers aan elke godheid toestaat zich naar willekeur in mannelijke of vrouwelijke 
wezens te incarneeren. Duidelijker, krachtiger en kernachtiger dan Koeppen, heeft 
wellicht nooit een schrijver dien karaktertrek van het Boeddhisme, die het zoo gemak- 
kelijk” vreemde goden in zich op doet nemen en verwerken, verklaard en toegelicht. 
„Unwillkürlieh — zegt hij — und unmerklich sind von Anfang an, so scheint es, die 
wVolksgötter der Hindu und der priesterliche Brahmâ in die buddhistische Weltan- 
yschauung übergegangen; denn schon in denn ältesten einfachen Sûtras und Legenden 
wspielen sie ihre Rolle. Und was anfängs natürlich und absichtslos geschah, ward 
wspäter das Werk hierarchischer Berechnung. Um recht viele Faien anzulocken, duldete 
man, dass der nicht-geïstliche Bekenner des Buddha die gewohnten Gegenstände 
wseiner Andacht auch ferner verehre und sorgte dafür, dass er sie in der neuen Liehre 
wund Kirche wiederfinde. Aber auch abgesehen von der priesterlichen Politiek, lag 
/ im der toleranten Tendenz und im Universalismus der Buddhadoectrin die Möglichkeit, 
die verschiedensten religiösen Blemente sich anzueignen. Denn nach der buddhisti- 
Mt. 
yschen Ansicht giebt es nur eine Luehre, ein Gesetz, eine Offenbarung — den Dharma, welchen 
p für unser Zeitalter der Sohn der (âkja in seiner Reinheit wiederhergestellt hat; die 
fe Xlaubenssätze, Philosopheme, Priesterlehren und Cultusformen aller Völker des Erd- 
„balls sind folglich nur Ausflüsse, mehr oder weniger dunkle Erinnerungen, Entstel- 
„lungen und Entartungen des eizez und nämlichen Dharma, den vor dem Buddha 
7 Câkjamuni tausend und abertausend Buddhas verkündigt haben. Sämmtliche Reli- 
