— 151 — 





Miao Tsjoang (29), d. w. z. de Schoone Versiering. Ziehier de grenzen van zijn rijk. 
_ Westwaarts strekte het zich uit tot Indië (%°), noordwaarts tot Siam (*!), oostwaarts 
tot Sumatra (3%) en zuidwaarts tot Thijen-Tsjin (*). De vorst was verstandig, de 
ambtenaren waren deugdzaam en het volk verheugde zich in vrede en geluk. De 
_ Koningin heette Pao Teh (%) of de Kostbare Deugd. Reeds veertig jaren had haar 
echtgenoot op den troon gezeten zonder dat zij hem een enkelen afstammeling ge- 
Miehonken had, en, daar zulks haar zeer verdroot, raadde zij den Koning aan zich 
met haar te begeven naar de heuvelen van het Westen, naar den Berg der Glorie 
BE), 
dat het nooit iemand had teleurgesteld die tot hetzelve zijn toevlucht had genomen. 


















alwaar het beeld van een godheid stond met zóó groote wonderkracht begaafd, 
Met grooten praal en luister trokken zij erheen, droegen er van af den 19den van 
de tweede maand gedurende een reeks van dagen allerhande offeranden op en keerden 
maar hun rijk terug, na den priesters eene groote belooning te hebben beloofd zoo de 
Koningin mocht zwanger worden. 
Weldra baarde deze inderdaad drie achtereenvolgende malen een dochter, en 
wel Miao Tshing (°°) of de Schoone Zuiverheid, Miao Jin (37) of het Schoone Geluid, 
en Miao Sjen (2%) de Schoone Deugd. De laatste en jongste werd naderhand de 
beroemde Kwan Jin. Daar nu de Koning al ouder en ouder werd en nog steeds 
geene zoons had, besloot hij zijne dochters uit te huwen, ten einde den troon aan 
een zijner schoonzoons te kunnen overlaten. De beide oudsten werden verbonden aan 
twee zijner meest uitstekende ambtenaren, doch Miao Sjen weigerde zich te laten uit- 
huwen en verklaarde haar leven liever in afzondering te willen slijten en zich door 
(: ») w HE À 
BEK cn E cn Pf 5 B De eigenlijke 
naam, waaronder het eiland in de officiëele Chineesche Geschiedboeken voorkomt, is == 4) zE : 
4 €. Sam-Foeh-Tsjai of Sam-Bo-Tsjai, hetwelk niets anders zijn kan dan het Sarbaza der Arabische 
reizigers van de 9de eeuw:— Groeneveldt, „#Notes on the Malay Archipelago and Malacca”, ap. 
Verhandelingen van het Bataviaasch Genootschap van Kunsten en Wetenschappen”, deel XXXIX, 
bladz. 62. 
j ee) Kk D= lett: „het rijk van hemelsche echtheid of natuurlijke volmaaktheid”, 
is hoogstwaarschijnlijk een En land. Uit een Taoistisch oogpunt beschouwd beteekent de 
naam zooveel als „het rijk der hemelsche onsterfelijkheid”, of ook wel rhet rijk der hemelsche 
Gen” — die deze onsterfelijkheid bezitten. Een mengelmoes van Taoisme, op welks Pantheon Miao 
Sjen eigenlijk te huis behoort, en Boeddhisme waaruit Avalokitesvara is ontstaan, vormt dus het 
Baberiëel, waaruit het werkje is samengesteld. En hoewel wij nu niet juist de vier grenzen van 
het — waarschijnlijk fabelachtige — geboorteland van Miao Sjen kunnen bepalen, zoo is het toch 
eenigzins geidentifieërd door zijne ligging ten Zuiden van Siam en ten Oosten van Indië. Ziedaar 
ook tevens de reden waarom de titel van het werkje, waarvan wij een uittreksel geven, spreekt van 
de Kwan Jin der „zuidelijke zeeën” 
en HE 18. 
CO We WikoNWENW 
