— 155 — 
te gaan, alwaar zij aan hare roeping gehoor zou kunnen geven. En om haar in staat 
te stellen de drieduizend mijlen af te leggen, die haar nog van dat eiland scheidden, 
schonk hij haar een perzik uit den lusthof van den hoogsten Hemel, waardoor zij een 
jaar lang honger noch dorst gevoelen en bovendien het eeuwige leven bekomen zou (*®). 
Zij begaf zich op weg, doch de planeet Venus aanschouwde hare vermoeienissen en gaf 
bevel aan den aardgeest van het eiland zich in een tijger te veranderen en haar te 
gemoet te gaan. Deze gehoorzaamde, en droeg Miao Sjen op zijn rug met de snel- 
heid van den wind naar Phoe-Tho. 
E Toen zij aldaar negen jaar in overpe'nzingen had doorgebracht sprak een zaligma- 
kende Boeddha tot den aardgeest van het eiland: „Thans heeft zij reeds een hooge- 
„ren graad van volmaaktheid bereikt dan zich ooit een Boeddha tot op den huidigen 
„dag verworven’ heeft, en zij regeert en bestuurt nu reeds alle Boddhisattva’s : — 
„heden is het de 19de van de tweede maand, en moeten wij haar een hooge plaats 
„doen innemen tot heil en redding van de volkeren!” De aardgod verzamelde hierop 
het geheele heir van goden en godinnen, en Miao Sjen, op haren troon van Lotus- 
bloemen gezeten, ontving hun aller vereering en hulde. Aldus tot Boeddha verheven, 
werd het noodig geacht haar een discipel toe te voegen tot hulp en steun, doch waar 
iemand te vinden harer waardig? Daar bood zich een jongeling aan, Hwan Sjen 
Fsai (*°) geheeten, dat is: „die om deugd bidt en talent.” Hij verklaarde dat hij, 
wees geworden, zich op Boeddhistische heiligheid had toegelegd, doch nog niet tot 
volmaaktheid was geraakt, en dat hij van duizenden mijlen ver was gekomen eenig 
en alleen om zich in den dienst der godin te verbinden. Doch Miao Sjen nam hem 
maar niet zoo dadelijk aan, en besloot hem op den proef te stellen. Zij beval den 
(*) Het eiland Phoe-Tho We JP is gelegen op de Chineesche kust in den Archipel 
van Tsjow-Sjan FF Li : (meestal Chusan geschreven), tegenover Ningpo in de provincie 
Tsjehkiang. Kwan Jin vertoefde aldaar, volgens de legende, negen jaren lang, en maakte daardoor 
het eiland tot een verzamelplaats van een groote menigte pelgrims van China, Corea en Japan, ja 
zelfs van Tibet, die wijsheid en genade van Onze-Lieve-Vrouw van Phoe-Tho komen afbidden. Fen 
berg, evenzoo geheeten, doch waarvan de naam voluit DE BÉ vr 3 Potaraka of Po- 
tala, d: ì. (de berg van) kleine witte bloemen, behoort geschreven te worden, maakt een gedeelte 
uit van de Nilghirrie-keten, en is in het Boeddhisme bekend als een der geliefkoosde verblijfplaatsen 
van Avalokites’vara. En eindelijk wordt de naam Phoe-Tho nog gegeven aan den berg nabij Lhassa 
in Tibet, waarop de Daila-Lsama, het hoofd der Boeddhistische kerk en derhalve ook de veronderstelde 
jnearnatie van Avalokites’vara, met der woon gevestigd is. Wij behoeven er niet op te wijzen, dat 
die drie plaatsen hoogstwaarschijnlijk verschillende variatiën op hetzelfde thema zijn. 
Hen schilderachtige beschrijving van het Chineesche Phoe-Tho kan men vinden in Huc en 
Gabet, /PEmpire Chinois”, hoofdst. XVI. En onder den titel /Pootoo ancient and modern” geeft 
Butler in #the Chinese Recorder and Missionary Journal”, Vol. X, No. 2, een historisch overzicht 
van dat beroemde eiland. 
(C°) Hier ziet men nu weer Taoisme met Boeddhisme in één verhaal zich mengen. Zie om- 
trent die bovennatuurlijke perzikken onze beschrijving van de offerfeesten aan de dooden in de zevende 
maand, IT 2, en verder den index. 
