
— 157 — 
anderde zich in een bejaarden priester en liet zich aandienen. Zoodra zij haren vader 
had gezien, verklaarde zij dat geen geneesmiddel hem kon redden dan de hand ‘en 
het oog van een zijner naaste verwanten : — zoowel de eene als het andere zouden op 
Phoe-Tho zijn te vinden en, met genezende kruiden aangewend, onmiddelijk zijn her- 



























stel tengevolge hebben. De Koning zond terstond twee zijner ministers af om die 
vreemdsoortige geneesmiddelen te gaan halen, maar zijne beide schoonzoons zagen zulks 
met leede ovgen aan en besloten den priester te dooden en den Koning te vergifti- 
gen, ten einde zich met éénen slag van den troon meester te maken. Miao Sjen echter 
waakte. Toen een handlanger het vergif aan het Koninklijk ziekbed bracht, onder 
voorwendsel. dat het een geneesmiddel was van de hand des priesters ed veran- 
derde Sjen Tsai zich op haar bevel in een bediende, nam het vergif in ontvangst en 
wierp het uit over den vloer. En toen een moordenaar het vertrek des priesters bin- 
nendrong om hem te dooden, werden zijne ledematen plotseling als verlamd ; hij kon 
zich niet verroeren en werd zonder tegenstand gebonden en gekneveld. De beide 
schoonzoons, bevreesd voor ontdekking en een- smadelijke doodstraf, brachten hierop 
door vergif zich zelven om het leven, en de twee prinsessen, die met hen hadden ge- 
heuld, werden opgesloten in de binnenvertrekken van het paleis en tot eenzaamheid 
gedoemd. Vol berouw over haar vergrijp volgden zij het voorbeeld van hare zuster. 
Zij legden zich op heiligheid en op Nirvana toe, en het duurde niet lang of Miao 
Sjen en Sjen Tsai verschenen in de gedaanten respectievelijk van een blauwen tijger 
en een witten olifant en voerden beide zusters naar betere gewesten, ten einde ze bui- 
ten het bereik te plaatsen van alles wat der wereld is. 
Toen de afgezanten op het eiland Phoe-Tho aankwamen, werden zij door Sjen 
Îsai ontvangen en aan Miao Sjen voorgesteld. Deze bood hun terstond haar linker 
oog en linker hand aan: een der gezanten maakte er zich van meester, en bracht 
beide verminkte lichaamsdeelen op een schotel naar het hof. De Koningin onstelde 
hevig, want zij meende dadelijk in de hand die van hare dochter te herkennen, doch 
de priester stelde haar gerust, mengde het vleesch met zijne geneesmiddelen en ge- 
nas daarmede de geheele linkerzijde van het lichaam des Konings. De andere kant 
bleef echter ongeheeld, doch op aanraden des priesters gingen de afgezanten ten twee- 
de male heen om ook de rechter hand en het rechter oog te halen. En nadat de 
priester den Koning daarmede ten volle had genezen, steeg hij op een wolk ‚en ver- 
dween. 
’ Niemand aan het hof twijfelde er aan of het was inderdaad het eigen vleesch 
en bloed van Miao Sjen, dat den vorst genezen had, want een vlekje hetwelk de 
Beinein op de linkerhand ontdekt had en herkend, gepaard aan de beschrijving 
van den afgezant, lieten geen plaats meer voor de geringste onzekerheid. En vol 
de lankbaarheid besloot nu het Koninklijk echtpaar naar het eiland te gaan, om zijne 
go oddelijke dochter te danken en te eeren. 
Hoe zij op hunnen weg derwaarts door spoken en geesten werden lastig ge- 
vallen, doch door Miao Sjen werden bevrijd; hoe deze godin strijd voerde tegen een 

