
— 164 — 
Naar het zeggen van het volk te oordeelen, zou dan de offerande van den 3den _ 
van de derde maand zijn ingesteld ter herinnering aan de gesneuvelden in dat ramp- 
zalig tijdperk van moord en strijd. Emoy echter bleef door zijne ligging op een eiland 
voor invallen, en dus ook voor moord en doodslag gevrijwaard, en viert derhalve dat _ 
jaarfeest ter herinnering aan de gevallenen niet. Wij moeten hier echter bijvoegen, 
dat vele lieden daar ter plaatse desniettemin ook een offerande aan de voorouders bren- 
gen op den Sden van de derde maand, doch dat deze in verband staat met den feestdag 
van het reinigen der graven, en niet wordt opgedragen ter herdenking van hen, die 
in den strijd tegen Koxinga aan weerszijden gesneuveld zijn. 
Wij geven de bovenstaande verklaring van die tweeledige voorvaderlijke offerande _ 
in zulk een kort bestek van tijd evenwel onder eenige reserve, en voegen er bij dat 
men in China nooit te veel moet bouwen op hetgeen het volk zegt. Zoodra het 
namelijk op de verklaring van hunne zeden en gebruiken aankomt, of op den oor- 
en ET 


















sprong van de een of andere gewoonte, dan staan de Chineezen meestal met den mond 
vol tanden, of disschen een verhaal of legende op, waarvan de gezochtheid in de 
meeste gevallen bijna onmiddelijk in het oog loopt. Het is echter een feit, dat de 
laatste helft van de lente in het bijzonder aan de vereering van de afgestorvenen is 
gewijd. Ook het zonnevuur, dat na de lenteëvening zijne overwinning op den nacht 
en de duisternis behaalt, geniet niet minder de aandacht, en wij zullen in de beide 
volgende verhandelingen, die ons nog van de beschrijving van het zomerjaargetijde 
scheiden, ruimschoots gelegenheid hebben bij dit onderwerp te verwijlen. Reeds heeft _ 
men uit de verhandeling over het Lantarenfeest kunnen zien, dat de eerste weken 
van de lente gewijd zijn aan de vereering van het groeiende zonlicht: evenzoo zijn 
ook de laatste gewijd aan den dienst van de zon die, na het lentepunt te hebben 
doorkruist, de dagen langer dan de nachten maakt en dus den Geest der Duisternis 
overwint. Men noemt dit tijdperk siong-sòe (*), of de bovenste voleindings-periode 
(5) Behalve in de 24 tijdperken, waarvan in noot 25 op bladz. 34 is gesproken, verdeelen _ 
de Chineezen het jaar nog in twaalf andere perioden, wier namen met het voorkomen der Natuur in 
de verschillende maanden in verband schijnen te staan. Zij zijn: 
18 F het kind, de Chineesche elfde maand, waarin het wintersolstitium valt. Op den 25sten 
December, zoodra de zon dit gewichtige punt in haren kringloop heeft doorgemaakt, wordt zij 
als het ware op nieuw geboren om dagelijks toe te nemen in kracht en groei: vandaar wellicht 
de naam van de maand. Ook de oude Egyptenaren gaven den vorm van een kind aan de zin= 
nebeeldige voorstelling van de zon van het wintersolstitium; men vierde alsdan de mysteriën van 
hare geboorte, haalde een pasgeboren kind uit de diepte van het heiligdom te voorschijn of uit 
de heilige grot, waarin het geboren was, en stelde het ter aanbidding aan het volk ten toon. 
Hetzelfde geschiedde met Mithra, den Zonnegod der Perzen, en wordt op den huidigen dag door 
de Christenen op Kerstmis gedaan. 
2. -H: het kind, de twaalfde maand. Volgens het Keizerlijk Woordenboek van Khanghi betee- 
kent dit karakter een pasgeboren kind dat de armen opsteekt, en dus een kind dat reeds eenigen 
tijd geleefd heeft. Wederom dus, naar alle waarschijnlijkheid, eene symbolische voorstelling van 
de zon, en wel van die in de twaalfde maand. f 
