— 170 — 
„Ambtenaars van den Vuurgloed (*5) zijn belast met het opvangen van het zonne- 
„vuur door middel van een brandspiegel...,.,. ten einde bij de offeranden te voor- 
„zien in brandende fakkels (£6)..... En in het midden van de lente nemen zij het 
„bekken met den houten klopper, en kondigen de verbodsbepalingen ten aanzien van 
„het vuur af in het middelpunt (de hoofdstad?) van het Rijk.” 
En nu die periodieke vernieuwingen vanshet vuur, waarvan Boulanger spreekt: 
men vindt ze eveneens in de hoogste Oudheid in China terug. Ziehier wat dezelfde 
Tsjow-lò uitdrukkelijk vermeldt. „De Ambtenaar, belast met het ontsteken van de 
„vuren (17), verandert in alle vier de jaargetijden de vuren in het rijk.” Volgens 
een commentaarschrijver gebruikte hij hiertoe het hout van den olm of van den wil- 
geboom (18). — In de laatste maand van de lente’ — zoo gaat de Jsjow-li verder— 
„brengt hij het vuur naar buiten en al het volk doet insgelijks, en in de laatste maand 
„van den herfst brengt hij het wederom naar binnen (*°). Bij elke offerande offert 
„hij aan den „Kwan” (2°)"—d. 1. aan hem die het eerst het vuur heeft: gemaakt. 
De meeste Chineesche commentaarschrijvers nemen aan, dat onder den naam „Kwan 
hier de uitvinder van het vuur moet worden verstaan, doch het kan evengoed wezen 
dat er de zon, de oorsprong, het beginsel van alle vuur, mede wordt bedoeld. | 
Wij zullen omtrent den oorsprong van het vuurverbod een paar Chineesche 
4 
„déerits, réglés, fixés, jusque dans les moindres particularités de leurs attributions et de leurs devoirs. — 
„Cest ce qui donne à ce livre une si grande importance historique, et le rend si instructif pour — 
ES 
E 
„mous, quand nous le reportons à son temps, ainsì qu'à l'état social qu'il a pour but d’ordonner.” 
(rLe Teheou-li, traduit par E. Biot”; Avertissement, bladz. 7.) : 
(5 Hi] ME JE Hoofdst. „Ambtenaren van den Herfst” FK B ‚ Biot’s Verta= 
ling, II, bladz. 381. 
(°°) Het is bepaald opmerkelijk hoezeer dit gebruik der oude Chineezen overeenstemt met 
dat, hetwelk Clavel (Histoire de Réligions, boek III, hoofdst. 6) in zijne beschrijving van de gods- 
dienstplechtigheden der Peruanen vermeldt. Hij zegt: „lies plus solennelles (des fêtes) étaient celles 
„du soleil, celle de Pinitiation des jeunes Incas, celle des,semailles, celle enfin de la purification. 
„La première avait lieu au solstice d'été. On offrait alors au soleil, père de la lumière, une multi= 
rtude de victimes. Il fallait, suivant Garcilasso de la Véga, gwe le feu dont on se servait dans ces sacris 
nfiees émanát directement du soleil, On prenait un vchipana” ou bracelet, qui portait pour ornement 
„un vase concave, du diamètre d'une orange, luisant et poli à Yintérieur. Ou dirigeait ce vase du 
neóté dw soleil; les raijons de Vastfe venaient se réunir dans le centre, et de là se refléchissaient sur 
vune mèche de coton, gwils inflammaient en un instant. On brulait les victimes avec ce feu ainsi 
rallamé; on s'en servait pour faire rôtir toute la chair qui se consommait ce jour-là; on en portait 
wau temple du soleil et à la maison des vestales, où lon avait grand soin de le conserver toute 
1 annee enn: ne 
(*”) Hoofdst. „Ambtenaren van den Zomer” D=] B „‚ Biot’s Vertaling, II, bladz. 195. 
(®) Zie onze volgende verhandeling, over het Gravenfeest $ 2, waarin wij, op grond van het 
symbolisme van den wilgeboom, eene gissing hebben gewaagd omtrent de reden. 
C°) Wellicht ter herdenking zoowel van de naderende warmte in de lente, die onnoodig 
maakt dat men vuren in huis heeft, als van de aanstaande koude van den herfst, die het aan= 
steken van vuren wederom noodzakelijk maakt. (*) KE, 







