— 172 — 


Reeds deze laatste zinsnede doet ons gelooven, dat aan de legende alle autori- 
teit op het punt van den oorsprong van het vuurverbod moet worden ontzegd, want 
ware de dood van Kiai Tsze Soei inderdaad de aanleiding, stellig zouden dan China’s 
grootste historieschrijvers van de Oudheid er van wel hebben gewaagd. Doch buiten en be-_ 
halve dat bestaat er voor ons nog een doorslaande beweegreden om de fabel onvoor- 
waardelijk te verwerpen als de aanleiding tot het vuurverbod. Immers, terwijl de le- 
gende beweert dat het werd uitgevaardigd door een vorst die in de zevende eeuw vóór 
Christus leefde, bevinden wij dat de Zsjow-li, een werk dat, zooals wij in noot 14 
hebben gezegd, waarschijnlijk uit de elfde eeuw vóór onze jaartelling dateert, reeds de 
jaarlijksche afkondiging ervan voorschrijft: — reden genoeg dus om aan te nemen, dat het 
gansche verhaal van Kiai Tsze Soei zelfs niets met het vuurverbod te maken heeft. Liever 
dus dan aan een volkslegende geloof te slaan, zoeke men de reden dieper. Wij laten 
hier in deze kwestie eerst een Chineesch schrijver spreken, en nemen’ uit het werkje 
„den Uitwisscher der Dwalingen” (3!) van een zekeren lú Fow (32) het volgende over: 
„Het vernieuwen van de vuren in de vier jaargetijden is sinds de Tshin- en 
„de Han-dynastiën (255 vóór tot 220 na Chr.) langzamerhand in onbruik geraakt, en 
pslechts volstond men met in de lente, die het begin is van het jaar, den brandspie- 
„gel te gebruiken. Het tijdstip waarop men de vuren moest vernieuwen was na de 
„periode van het koude eten;— de zon was dan vernieuwd en brak met haar verle-_ 
„den, en hierin vindt zijn grond dat de menschen van den huidigen dag zich nog 
„houden aan de vernieuwing van het vuur, zeggende dat hetzelve het oude vuur niet 
„mag zien. De traditiën des volks geven alle als grondslag van het vuurverbod op 
„(de legende van) Kiai Tsze Thoei, maar dit komt doordat men onbekend is met den 
„overouden oorsprong ervan, dien men door den brandspiegel kan bewijzen.” 
Deze verklaring van den Chineeschen schrijver is ongetwijfeld volkomen juist, 
en toont dat het gezegde van Ovidius ook volkomen op China toepasselijk is: swg 
gw Phaëtonta referri eredant (3%). Men ziet dus duidelijk en klaar, dat de Chimeezen 
op het stuk van zonvereering in de lente geene uitzondering maakten op de overige vol- 
keren der bekende Oudheid. Behalve in den verderen loop van dit opstel zullen 
wij ook nog in onze verhandeling over den 23sten van de derde maand terugkomen 
op de lentevuren van de laatste helft van het voorjaar, die ter eere van dat vernieuw- 
de zonlicht, waarvan bovengenoemde schrijver gewaagt, in China ontstoken worden. 
Het is naar onze meening boven allen twijfel verheven dat aan het uitdooven 
der vuren en het weder ontsteken ervan terstond na de driedaagsche periode van het 
koude eten de oude vuurdienst, en bij name de zonnedienst, ten grondslag ligt, en 
wel dezelfde dien men bij alle bekende volkeren der Oudheid zonder onderscheid on- 
der den een of anderen vorm in de lente terugvindt. De Egyptenaren vereerden met 
schitterende feesten hunnen Osiris, den Zonnegod, zinnebeeldig voorgesteld door den 
OH ROE B. 
(*°) Hierboven, noot 6. 
