














En Tine 
Stier, het sterrenbeeld waarin ongeveer veertig eeuwen geleden de zon in het lente- 
punt haar overwinning behaalde op Typhon, den Geest der Duisvernis. De Perzen 
verheerlijkten op dezelfde wijze Mithra, hunnen Zonnegod, dien zij voorstelden als een 
krachtig man geknield op een stier, dien hij afmaakt met zijn zwaard: —- het zinne- 
beeld van den gloed der zon, die vóór vierduizend jaren den glans van het sterren- 
beeld den Stier in het midden van de lente scheen uit te dooven en te dooden. De 
Christenen eindelijk herdenken thans nog op hetzelfde tijdstip hun Lam Gods, hetwelk 
piets anders is dan het sterrenbeeld dat, nu achttienhonderd jaren geleden, tengevolge 
van de precessie de plaats van den Stier aan het voorjaarspunt des hemels innam. 
Zal men nu ook bianenkort een godsdienst van de Visschen op de aarde zien ver- 
schijnen? Wij hebben boven (%4), bij de behandeling van het Luantarenfeest, gezegd, 
dat de Chineezen van Emoy door den vuurdoop van een tijgerbeeld de in warmte 
toenemende voorjaarszon, die het sterrenbeeld den Wisten Tijger in zich absorbeert en 
opneemt, zinnebeeldig voorstellen: men ziet dus dat zij, evenals de boven aangehaalde 
volkeren der Oudheid deden, de zon herdenken onder het symbool van het sterrenbeeld, 
waarop zij, als Koningin des Hemels, als op een troon gezeten is; — doch buiten en 
behalve dat treedt in China gedurende het lentejaargetijde nog een veel eenvoudiger 
Magisme op den voorgrond. Het blijkt immers uit de door ons gegeven uittreksels van 
de staatsinstellingen der Tsjow-dynastie, dat een speciaal ambtenaar aangewezen was 
om het vuur van de zon op te vangen, daarmede olm of wilgenhout te ontsteken en 
aldus vuur voor de offeranden te leveren: — men ziet dus dat zij deden als de vol- 
gelingen van Zoroaster, die ook een vuur aan de stralen der zon ontstaken en het vol 
eerbied in hunne brandstapels bewaarden als een zinnebeeld van dat eeuwige Hemel- 
vuur hetwelk het leven is der gansche Natuur, zorg dragende dat het nooit uitging. 
Het was Perseus, naar men zegt, die voor het eerst de geheimenissen en wonderen 
van het Magisme naar Perzië overbracht. Hij liet met behulp van die kunst het 
vuur des hemels nederdalen op de aarde en het met groote zorgvuldigheid bewaren in 
een tempel als het heilige, onsterfelijke vuur, en deugdzame mannen koos hij uit als 
bedienaren van den nieuwen eeredienst en om te worden belast met het onderhoud 
der vuren. Het volk echter was gedwongen ieder jaar in de lente zijne vuren te 
vernieuwen, en aldus schiepen zich de Magiërs een rijke bron van inkomsten; want 
wanneer de geloovigen, gehoorzaam aan hetgeen hun de godsdienst voorschreef, in het 
voorjaar de vuren uitbluschten die zij het geheele jaar door hadden onderhouden, dan 
lieten zich de priesters het nieuwe vuur, hetwelk zij hun verschaften, duur betalen (3%). — 
De Grieken hadden eveneens een heilig vuur te Delphi, dat aan de zonnestralen 
werd ontstoken; en de Romeinen in hunnen tempel van Vesta, waar het door de be- 
kende maagden onderhouden werd: — ook de Joden ontstaken het in hunne tempels, 
evenals de oude Perzen het in hunne brandstapels onderhielden (36). 
(*) Bladz. 109. 
(°°) Clavel, „Histoire des Réligions”, boek IV, hoofdst. IL, 
(°°) Dupuis, „Origine des Cultes”, deel I, hoofdst. IL, „Ancienne Réligion en Europe.” 


