5 




van nieuwe vuren in het Rijk, geschiedde in China op den dag die onmiddelijk op de 
driedaagsche periode van „het koude eten’ (%) volgt, namelijk op den zoogenaamden 
bejhi"d-mid'9 (3%), die met den Aden of 5den April samenvalt. Vindt men in dezen 
dag ons Paaschfeest en de Hilariës der Romeinen terug: in de periode van het koude 
eten herkent men dadelijk de parallel van onze vasten en van de treurfeesten der Oudheid. 
De overwinning van den Zonnegod op den Geest der Duisternis werd namelijk bij alle oude 
volkeren voorafgegaan door een tijdperk van rouw, waarin de dood van den Zonnegod werd 
‘herdacht, opdat men hem met des te meer glorie uit het graf zou kunnen doen op- 
staan en ten hemel stijgen. En de Chineezen deden in zeker opzicht hetzelfde, en lie- 
ten hunne vuren drie dagen lang uitgaan ter herinnering aan den tijdelijken dood 
van den Zonnegod. Im Assyrië vierde het volk alle jaren gedurende zeven dagen, die 




















aan treurfeesten waren gewijd, een soort van goede week, zooals nog de hedendaagsche 
Christenen doen. Het gold namelijk de herdenking van Adonis, den Zonnegod, ter 
dood gebracht en weer verrezen, en men gaf hem een plechtige begrafenis om ten 
slotte zijne wederopstanding en hemelvaart te vieren (*°). In Phoenictë werd een 
dergelijk rouwfeest gevierd ter eere van denzelfden Zonnegod. Het lijk van den over- 
\ledenen Mithra werd zoowel in Perzië als in Klein-Azië en Armenië den geloovigen 
voorgesteld, en men verkondigde den volke luide zijne verrijzenis met de woorden : 
„Verheugt u, want uw God is wederom verrezen uit den dood, en heeft door zijn pijn 
wen smarten uw heil bewerkt!” In Egypte eindelijk kwam Osiris, de God des Lichts, 
5 a een strijd van zes maanden tegen zijnen doodvijand Typhon, den God der Duis- 
te nis, om het leven, doch nadat langdurige lijkplechtigheden ter viering van dit 
mysterie hadden plaats gegrepen verrees hij op nieuw, en het volk verheugde zich 
in zijne opstanding met groote uitgelatenheid en veel vertoon van vreugde. Ook de 
Hilaria-feesten der Romeinen werden door eenige dagen van rouw voorafgegaan, en 
hetzelfde geschiedde in alle godsdienstige sekten die de zon vereerden: de Christelijke 
miet uitgezonderd. Al deze legenden van dood en opstanding, al deze treur- en vreug- 
defeesten, zij hadden één en hetzelfde doel, namelijk de herdenking van de allegorische 
geschiedenis van het zonlicht, en van het lot dat hetzelve op onze aarde ondergaat. 
Men vereerde niets dan dat heilige vuur der Natuur, die ziel, dat leven van het Heel- 
al, dat steeds met den God der Duisternis, des Doods in strijd is, en zonder ophouden 
door dezen wordt tegengewerkt in zijne pogingen om zegeningen en weldaden over de’ 
menschheid uit te deelen. Fn al die moorden en begrafenissen, al die godsdienstige 
m ysteriën en feesten, zij hadden alle een en denzelfden grondslag, namelijk de viering 
van den dood en de wederopstanding van de zon, het beginsel van alle goed, dat zulk 
een hoofdrol speelt in de scheppende kracht des Heelals. Het voornaamste tijdstip 
{ (°°) Dat het tijdstip van het vuurverbod ook dat van „het koude eten” (Adan-stet, zie noot 
U) geheeten wordt, vindt. eene verklaring in het feit dat men, daar alle vuren werden uitgedootd, 
zich natuurlijk met koude spijzen vergenoegen moest. (**”) Zie onze eerstvolgende verhandeling. 
(°°) Lucianis, „de Deâ Syria”, p. 878. 

