— 176 — 


in den jaarlijkschen kringloop der Natuur is dat, waarop de zon in het lentepunt haar 
overwinning op de duisternis behaalt, en de dagen langer worden dan de nachten. De 
aarde wordt dan met een nieuw leven bezield en van de kwellingen en plagen des 
winters bevrijd; en daar dit het gewichtigste, en voor den mensch het meest ziels- 
verheffende tijdstip is van den ganschen jaarkring, daarom moeten ook alle feesten, 
die de verheerlijking van die gebeurtenis ten doel hebben, de gewichtigste zijn van 
den ganschen kalender (*!). Daarom waren de Hilaria-feesten der Romeinen en het 
Paschen van de Joden de schitterendste feesten van het gansche jaar; daarom is het 
Paaschfeest nog het hoofdfeest van de Christenen; daarom, eindelijk, is de tsj /ans-mid”4 
dag, zooals wij in onze eerstvolgende verhandeling zullen zien, nog zulk een feestdag 
van gewicht voor de Chineezen. 
5 2. 
PAASCHEIEREN. 
Eer wij er echter toe overgaan dien dag te beschrijven, dient nog melding te | 
worden gemaakt van een volksgebruik hetwelk bij ons te lande en bijna allerwege Î 
in Buropa bestaat en ook in China wordt gevonden: — wij bedoelen het eten en el- \ 
kander toezenden van de zoogenaamde paascheieren. Leder onzer herinnert zich de 
hardgekookte, bontgekleurde eieren wel, die onze moderne beschaving echter reeds eenig- 
zins naar den achtergrond heeft weten te dringen door het invoeren van namaak- 
sels in chocolaad of suiker, hout of paarlemoer, waarin al dan niet een paaschgeschenk | 
verborgen is. De Christenzendelingen, die ten tijde van Karel den Grooten in 
Saksen binnendrongen, vonden de paascheieren reeds overal in zwang: de oorsprong 
van het gebruik is dus heidensch, maar aangezien het met geen der leerstellin- | 
gen of geboden van de Kerk in strijd was, en de eerste zendelingen ten opzichte 
van hunne bekeerlingen waarschijnlijk zooveel mogelijk den verstandigen weg volg-_ 
den van geven en nemen, daarom werd het niet te vuur en te zwaard uitgeroeid, 
maar bleef bestaan tot op den huidigen dag. De oorsprong van de paascheieren is 
nog vrij wel in duisternis gehuld, maar laat zich toch eenigzins verklaren, want dag 
“ wijsbegeerte der oude Chineezen en van de overige bekende volkeren der Oudheid doet | 
eene aannemelijke oplossing aan de hand. Doch alvorens die ten beste te geven zul- 
len wij in het voorbijgaan aanstippen welke rol de paascheieren oudtijds in China ver-_ 
vulden, en hoe er nog heden in Emoy mede omgesprongen wordt. Ten aanzien van 
eerstgenoemd punt zullen wij een paar Chineesche schrijvers laten spreken, en alweder 
den ouden „Kalender der Zeden en Gewoonten van de landstreek King-Tsjhoe’’ raad 
j 
| 
plegen, die ons bij de samenstelling van dit werk reeds zoovele diensten heeft bewezen. 
De commentator van dat boek zegt het volgende: 
(“® Dupuis, „Origine des Cultes” Tome II, part. 3, section 1. 
