— 178 — 
tarenfeest dat de paascheieren in China verschijnen: ook gedurende de periode van het 
koude eten ziet men ze op nieuw te voorschijn komen. „Gedurende de Aáan-siëf” — 
„zegt de kroniekschrijver van Emoy (*°), ziet men in de winkelstraten van de stad 
„veel met eendeneieren spelen. Men verft en beschildert ze met poppetjes, dieren, 
„bloemen en vogels, en meet naar de bewerking elkanders bekwaamheid af. Het is 
ween overblijfsel van den wedstrijd met kippeneieren gedurende de periode van het 
’ 
„koude eten, waarvan de „Canon van de Kostbaarheden der Edelsteenen Kaars” mel- 
„ding maakt.” 
Laat ons, eer wij ertoe overgaan den oorsprong van de Paasch- en de AZáan- 
siét eieren op te sporen, terloops erop wijzen dat de lichtjes, die de Chineesche 
kinderen in de eierschalen ontsteken, in verband met het feit dat zulks voornamelijk 
geschiedt op het Lantarenfeest, hetwelk onwederlegbaar aan de vereering van de her- 
levende voorjaarszon is gewijd, reeds het vermoeden wettigen, dat de paascheieren 
samenhangen met den dienst van de zon en van de Natuur, die door dit hemellicht 
in het voorjaar met groen en bloemen wordt getooid. Wij gaan verder. | 
In de wijsbegeerte van bijna alle volkeren der oude wereld is het Heelal voor- 
gesteld geworden als een ei. Evenals hierin zich de mannelijke en de vrouwelijke 
voortbrengende kracht van het hoen hebben gemengd om door warmte het leven te 
schenken aan een nieuw individu, evenzoo werd het bekende wereldei der Magiërs ge- 
acht het mannelijk en het vrouwelijk beginsel der Natuur in zich te bevatten, dat is 
te zeggen hemel en aarde, licht en duisternis, zomerwarmte en winterkoude, goed en _ 
kwaad, in één woord: het geheele dualisme des Heelals. De Egyptenaren lieten er 
hunnen Zonnegod Osiris, de Hindoes hunnen Brahmâ en vervolgens hemel en aarde 
uit geboren worden; de Japaneezen laten het in stukken stooten door een stier, blijk- 
baar de voorstelling van het sterrenbeeld van dien naam, hetwelk ongeveer veertig 
eeuwen geleden het voorjaarspunt aan den hemel innam en, door zijne vereeniging met 
de zon, uit het wereldei alle nieuwe voortbrengselen der lente te voorschijn bracht. 
Dat die stier aldus nauw verwant is aan den Griekschen Bacchus, den Zonnegod met 
de hoornen van den stier, aan wiens voeten men het ei van Orpheus plaatste, zoowel 
als aan den Apis der Egyptenaren, springt terstond klaar en duidelijk in het oog. Het 
wereldei is, volgens Plutarchus, eene voorstelling van het Heelal, waarbinnen de voort- 
brengselen der Natuur worden uitgebroeid door de warmte van den Hemel. De Zon- 
negod zelve, Osiris of Bacchus, is eruit geboren, en als het hemellicht in zijn jaar- 
lijkschen kringloop het sterrenbeeld den Stier bereikte, dan werd het wereldei geopend $ 
en traden alle voortbrengselen der Natuur eruit. Orpheus was het, naar men wil, die B 
het begrip van het wereldei van Egypte overbracht naar het land der Grieken. . Hij 
bouwde op hetzelve zijn stelsel van cosmogonie en nam een ongeorganiseerden chao Ee 
aan, die zich later vervormde tot het ei (#6). Hoe nauwkeurig sluit zich bij deze 
(5 IE PA & hoefdst. XV. 
(£°) Verg. o. a. Dupuis, „Traité des Mystères”, deel III, sect. 1. 

