— 180 — 
Ziehier dan in de bonte paascheieren de afspiegeling, het zinnebeeld van dit 
verschijnsel der Natuur, waarin het beroemde wereldei zulk een groote rol vervult. 
De roode, groene en gele kleuren, waarmede èn Chineezen èn Huropeanen hunne 
voorjaarseieren bemalen, kunnen niets anders zijn dan een zinnebeeldige voorstelling van 
het nieuwe kleed van groen en bloemen, met hetwelk de aardbodem zich in de 
lente overdekt (£°). Nog bestaat in Europa de gewoonte om hardgekookte paascheieren 
in de hand te nemen en tegen elkander stuk te stooten in navolging van hetgeen 
de hemelsche Stier in de lente deed ten aanzien van het wereldei. En dat de paasch” 
eieren ten nauwste verwant zijn aan den dienst van het zonlicht, dat uit het we-_ 
reldei geboren wordt, en bijgevolg ook aan de paaschvuren, die de zinnebeeldige voor- 
stellingen van dat zonlicht zijn: dit blijkt nog duidelijker wanneer men ziet hoe de 
kinderen in China de eieren ledigen, in de geverfde schaal een lichtje plaatsen en aldus 
op hunne manier medewerken tot opluistering van het Lantaren-, dat is het Zon- 
nefeest. 
Doch nu blijft nog de vraag waarom men, blijkens de Chineesche werken die 
wij hebben aangehaald, vroeger kippeneieren gebruikte, en geen eendeneieren zooals 
nu. Ook hieraan ligt eene verklaarbare reden ten grondslag, die wij zullen trachten 
op te sporen. De haan is sinds de alleroudste tijden in China het zinnebeeld geweest 
van de zon, wier opkomst hij met luider stemme begroet. „De haan is het zinnebeeld 
„van de opeengehoopte zonnewarmte en van het Zuiden’, zegt een Chineesch schrijver 
(5°) — ven daarom kraait hij als de zon opkomt om haar te begroeten en op te wek- 
Î 
„ken.” — En niet alleen is hij het symbool van de dagelijks opkomende morgenzon, 
maar ook van de jaarlijksche die in het voorjaar rijst en in het najaar declineert. De 
lente is de morgen van het jaar, en de haan, als symbool van den morgen, dus ook | 
het zinnebeeld van de lente: vandaar dat men oudtijds op Nieuwjaar, dat is op den 
dag die de lente opent, een haan boven de deuren plaatste. Dit gebruik, dat, voor 
zoover ik heb kunnen nagaan, in zuidelijk Foehkjen niet in zwang is, vindt men we 
derom bewaard in den Kalender van King-Tsjhoe (5%). Het boek zegt, dat men er 
mede ten doel had spoken te verjagen, en inderdaad: gelijk bij ons het volk gelooft 
(*°) Hyde zegt; dat in het Noorden van Engeland de paascheieren, na hardgekookt te zink 
worden gekleurd met het sap van kruiden, heidebloemen enz. Im de omstreken van New-Castle wor= 
den zij geel geverfd met de bloesems van de dorenbrem (furze). Verg. Brand, „Observations on popu- ni 
lar Antiquities”, bladz. 91. 
(°°) Zie de „Besprekingen en Discussies over de Lente en den Herfst” En FK Bt pl 





Be ‚ Dat de haan ook bij de oude Grieken gewijd was aan de zon is hoogst waarschijnlijk, aan- | 
gezien Socrates een haan offerde aan Esculapius, den Zomnegod met de attributen van de slang (verg. 
onze verhandeling over den 23sten van de derde maand, $ 2). Bij de oude Perzen was hij zulks 
niet minder, en derhalve onthielden dezen zich, als aanbidders van het zonnevuur, van het eten 
van zijn vleesch : — Clavel, „Histoire des Réligions”, IV, 1. (°”) Ook in de Eneyelopedie # Vermeer- 
derde en verbeterde Schatkamer van allerhande Dingen”, reeds meermalen aangehaald, hoofdst. V‚ 
7u H. 
