HET GRAVENFEEST, 
$ 1. Beteekenis van den naam ésjhi”t-miâs of tsjhing-bing. Karakter van het feest. 
Het was eertijds de dag waarop de vuren op nieuw werden ontstoken, nadat zij gedurende 
de periode van het koude eten waren uitgedoofd geweest. 
Offerande in de huizen aan de zielen van de afgestorvenen. Hare prototype in de 
Li-ki. Offerande aan het graf. Het feestvieren en uitgaan in de bergen. Het schoonmaken 
van de graven, het strooien van papiertjes, het offeren aan den beschermgod van het graf en 
aan den doode. Pique-niques in de bergen. 
Het herstellen van de begraafplaatsen; het overplaatsen van beenderen in urnen; lief- 
dewerken in dien geest. Vrouwen en kinderen brengen bloemen naar huis en steken zich 
groene korenaren in het haar. 
De Jezuiten en hunne houding tegenover het Gravenfeest. Veroordeeling van hunne bekee- 
ringspolitiek door de Pausen. Verwikkelingen tusschen Peking en Rome, die op de verbanning 
van alle zendelingen uitliepen, Het Gravenfeest der Christenen, Perzen, Javanen en Balineezen. 
$ 2. Het versieren van de huizen met groen: een onderdeel van de in China algemeen _ 
in zwang zijnde gewoonte om de lente met groen en bloemen in te halen. De legende van 
Hwang Tsjhao. Groen en bloemen, ook door de Westersche volkeren gebezigd als zinnebeelden — 
bij de begroeting van de lente. 
De wilg en de figuurlijke rol, die hij in China speelt. Hij is het symbool van de 
voorjaarszon der tweede maand, alsmede van levenskracht en eeuwigheid. Zijn optreden bij 
de vereering van de dooden. 
De vijgeboom. Zijne zinmebeeldige beteekenis in China en in de Brahmaansche en 
Boeddhistische landen. Het Amrita of Soma (Ambrosia). Pfjnboomen en cypressen, de zinne- 
beelden van onsterfelijkheid en eeuwigheid. Planten, die met een analoge beteekenis in Europa 
optreden bij het herdenken van de dooden. 
st 
PLECHTIGHEDEN TER EERE VAN DE DOODEN. 
Reeds is in onze vorige verhandeling gezegd dat deze dag, die te Fmoy 
bsjhi'-mid"9 geheeten wordt en onmiddelijk op de treurperiode van het koude eten 
volgt, evenals ons Paschen en de Hilaria-feesten der Romeinen gewijd is aan de 
herdenking van het zonlicht, dat in het voorjaar de aarde met nieuw groen en nieuwe 
bloemen tooit. Ook is reeds aangestipt geworden, dat hij eertijds werd gevierd met 
de ontsteking van alle vuren in het Rijk nadat deze gedurende drie dagen waren 
uitgedoofd geweest en het volk tot een tijd van vasten en onthouding was gedwongen: — 
ziehier hoe een dichter dit bezingt: 

