— 186 — 
Keizer versch lamsvleesch in den voorvaderlijken tempel aan de schimmen bood (#). 
Ook deze offerande kan zeer goed de voorganger van de offerande wezen, waarmede 
de gansche Chineesche natie van den huidigen dag op den #4sji”%-mid”? hare afgestor- 
venen herdenkt, doch wat hiervan zij, dit schijnt zeker dat zij van eeuwen en eeuwen 
vóór de Christelijke tijdrekening dagteekent, tenzij men het gezag van den Zú-ki, 
een der meest gewichtige documenten van de Oudheid, wil wraken en ontkennen, iets 
waaraan zelfs de meest beroemde critici van China tot op den huidigen dag zich nog 
niet hebben gewaagd. 
Pleehtigheden aan het graf. \s de huisofferande afgeloopen, dan begeven zich 
de zoons, broeders, schoonzoons, neven en verdere verwanten, hoe meer in aantal hoe 
beter, naar het graf, ten einde als om wedstrijd van hunne liefde jegens den doode 
getuigenis te geven.» Elkeen brengt iets bij om aan den afgestorvene te worden ge- 
offerd: koekjes en taartjes, vleesch en groente, wierook en papier, doch meestal ge- 
bruikt men slechts dezelfde offerwaren, die reeds voor de tabletten in het huis heb- 
ben gediend. De naaste vrouwelijke bloedverwanten vergezellen het gezelschap slechts 
bijaldien het graf nog geen jaar oud is en er dus nog geen tsjhi"t-mid"s dag is over- 
heen gegaan, of ook wel ingeval van ontstentenis van mannelijke leden der familie 
die de kinderplichten zouden kunnen waarnemen, zooals de wet der ouderliefde voor- 
schrijft. Doch het is niet alleen om de grafplechtigheden te verrichten, dat zulk een 
groote menigte uit de stadspoorten naar de bergen stroomt: ook de zucht om zich te 
vermaken en te vermeien in de heerlijke voorjaarslucht jaagt het volk naar buiten. 
Bij ons te lande geschiedt iets dergelijks op Paschen, doch veel meer nog op Pink- 
steren, als wanneer men zich verlustigen gaat in het welbekende dauwtrappen: een 
woord waarmede blijkbaar op het met morgendauw bedekte gras wordt gezinspeeld. 
De Chineezen betitelen het uitgaan op hunnen Paaschdag met eene bijna soortgelijke 
benaming en noemen het „groentrappen”’ tdh-tsjhù”? (°): eene uitdrukking, die blijk- 
baar op het nieuwe voorjaarsgroen van de bergen doelt. 
Zoo men zich op den dsjhtY-mid" dag naar de bergen begeeft, die de stad 
An 
Emoy aan de landzijde overal omringen, dan wordt men onwillekeurig tot vroolijk- \ 
heid gestemd op het zien van de buitengewone drukte en levendigheid, die allerwege 
heerschen. Jonge mannen in de kracht van hun leven, gevolgd door bedienden die 
in een mand de offerwaren met zich mededragen, ontmoet men in kleinere of grootere 
ik 
troepjes alom langs wegen en paden. Oude vrouwen, de voeten gewrongen in nauwe _ 
schoenen, die soms niet grooter dan een vinger zijn, strompelen met waggelenden gang 
en leunende op een langen stok of op den schouder van een jeugdig zoon of kleinzoon, 
met moeite over de ruwe, met steenen bedekte heuvels. Jonge meisjes, smaakvol en 
opvallend gekleed in alle kleuren van den regenboog en met bonte bloemen in de 
glimmende zwarte haren, schateren, lachen en snappen, en toonen dat zij volop genieten 
(5) In het hoofdstuk „Maandelijksche Voorschriften” H Gr, \ 
ol #. 

