— 187 — 


























van deze schoone gelegenheid tot vroolijkheid en pret: de eenige wellicht, die haar in 
den loop van het gansche jaar veroorlooft de muffe binnenvertrekken van het ouder- 
lijk huis en de smerige nauwe straten van de stad te verwisselen met de reine lucht 
der bergen. Het is alsof men den dichter hoorde zingen: 
„boel droppelt de vuurregen zachtkens ter neder, 
„Blij loopen de dauwtrappers over en weder” (°); — 
doch het is niet alleen vroolijkheid en vreugdbetoon, waarvan de bergen ge- 
tuige zijn: ook weeklachten en lijkgezang dringen tot ons door. Het is eene arme 
weduwe die, omringd door een aantal schotels met spijzen, welke zij voor den afge- 
storvene heeft bestemd, op hartverscheurenden toon treurliederen zit te zingen te 
midden van haar hulpeloos kroost, dat niet schroomt middelerwijl nu en dan van de 
offerspijzen te snoepen. De vroolijke toon, die over het gebergte heerscht, wordt door 
al dat geweeklaag evenwel in het minste niet gestoord. Niemand geeft er acht op, 
en iedereen beschouwt zulke luidruchtige teekenen van smart veeleer als een van bui- 
ten geleerd en door het gebruik voorgeschreven lijkgezang, dan als eene wezenlijke uiting 
van diepgevoeld zieleleed,. Niet zelden gebeurt het, dat zulk een schepsel op het graf 
hare klaagliederen zit te zingen van vroeg in den morgen tot laat in den avond. 
Wij keeren thans tot onze grafbezoekers terug. Op de begraafplaats aangekomen 
wordt vwl en onkruid zorgvuldig van den grafheuvel verwijderd en deze, zoo 
noodig, hersteld; men strijkt de letters van het grafschrift met roode verf bij 
en bevrijdt ten slotte de steenen en zerken van het aanklevende mos. Is 
deze verrichting afgeloopen, dan plaatst men brandende kaarsen en wierookstokjes 
in front van den grafsteen en strooit verscheidene velletjes geel of wit papier, waarin 
evenwijdige, gekartelde insnijdingen zijn gemaakt, over den grafheuvel heen, met het 
doel om aan te duiden dat de nakomelingen hun plicht behoorlijk hebben vervuld, en 
piet in de opvolging der voorschriften van de ouderliefde zijn te kort geschoten. 
De papiertjes dienen ook om te voorkomen dat het graf geschonden wordt, want, 
mochten gedurende een reeks van jaren de bloedverwanten verzuimen de rustplaats 
van den doode te reinigen en er, als kenteeken, papiertjes op te leggen, dan bestaat 
er alle kans dat de oorspronkelijke eigenaar van den grond inbreuk zal maken op 
de plek, of andere lieden zich den grond zullen toeëigenen om erop te bouwen of 
nieuwe graven aan te leggen. En om te beletten dat de papiertjes , die — het zij terloops 
gezegd — een eigenaardig voorkomen aan de met graven bedekte heuvelen geven, door 
den wind worden weggevaagd, legt men op elk vel een weinig aarde of een stukje 
steen. Men noemt dit teeh-tsoú (”) of vnederdrukken van papier.” 
(°) Gedichten van Thang Jen Khijen JE 2 ak ‚, De vdroppelende vuurregen” 
MA De RE) is een naam, die in sommige streken van China gegeven wordt aan den regen 
van de tweede en de derde maand:— vide „Uitvoerige Verklaring van de maandelijksche Voor- 
schriften”, het werk, in de noot op bladz. 7 aangehaald. 
OO Eh 
