— 188 — 
Inmiddels zijn de meegebrachte offerwaren in front van den vertikalen grafsteen, 
waarop het grafschrift is gebeiteld, behoorlijk gerangschikt, en ook gedeeltelijk neer- 
gezet voor het altaartje van den God van de Landstreek, dat op bijna elk graf van 
eenig aanzien is te vinden. Wij hebben in onze verhandeling over den 2den van de 
tweede maand reeds vrij uitvoerig over de beschermgoden der verschillende landstreken 
gesproken, en behoeven dus niet verder bij hen stil te staan: wij bepalen ons dus er 
toe te zeggen, dat het bedoelde altaar meestal is samengesteld uit een eenvoudigen 
opstaanden zerk, zelden hooger dan een voet, die geplaatst is tegen een tweeden steen 
van kubieken of platten vorm, welke de tafel van het altaar voor moet stellen. Het 
opstaande zerkje draagt een der vele titels van den Aardgod, die in onze zooeven 
genoemde verhandeling voor het meerendeel weergegeven zijn doch de opschriften; 
„Koningin-Aarde” (5), „Geest des Geluks” (°), of eenvoudigweg „Geluk’’ (10) komen 
het meeste voor. Het is stellig overbodig nader te verklaren waarop de vereering 
van den Aardgod in verband met de grafplechtigheden berust. Immers, als tutelaire 
god van iedere landstreek is hem het patronaat opgedragen over het graf, en men 
offert dus om hem te bewegen den geliefde te beschermen, dien men aan zijn schoot, 
aan zijne zorgen heeft toevertrouwd. Daarom zet men een gedeelte van de offerwaren 
voor zijn altaar neder, en biedt die aan met een brandoffer van goudpapier onder het 
verrichten van al de eerbewijzen, die men aan de goden is verschuldigd. Vervolgens 
knielen de grafbezoekers ook neder voor de rustplaats van den doode, slaan het hoofd 
tegen den grond en verrichten overigens dezelfde plechtigheden, die bij elke offerande — 
aan de voorvaderen worden in acht genomen. Men verbrandt daarop eenige bundels Î 
goud- en zilverpapier en ontsteekt mertjons ter verjaging van de hongerige duivels, 
die zich het voedsel van den doode zouden willen toeëigenen, en ten slotte worden 
de offerwaren ingepakt, naar huis genomen en opgegeten door de leden der familie 
en de geïnviteerden van dien dag. 
Vele grafbezoekers, begeerig den feestdag verder door te brengen met dauw- 
of, liever gezegd, groentrappen, brengen de offerwaren echter niet naar huis, maar 
verorberen ze op het veld of in een naburigen tempel bij wijze van pique-nique. De koekjes _ 
en andere lekkernijen worden dikwijls nog staande op het graf aan de kinderen en de 
omstanders uitgedeeld. Dat echter alleen de meer gezeten lieden zich de weelde van 
een pique-nique kunnen veroorloven, ligt voor de hand, doch hoe vroolijk het ook op _ 
die landelijke feesten toegaat, dit moet ter eere van de Chineezen worden gezegd, dat _ 
men ze niet in beschonken of onbehoorlijken toestand zal zien geraken. Im dit op- 
zicht steekt hun groentrappen dan ook allergunstigst af bij het dauwtrappen van het 
Hollandsche volk, hetwelk maar al te dikwijls uitloopt op dronkenschap, vechtpartijen 
en andere tooneelen van dien aard. 
Doch behalve dat er in de bergen wordt geofferd en de graven worden schoon- 
gemaakt, hetgeen men offeren en vegen’ (!l) noemt, is men ook gewoon de oude 
(5 Bladz, 118, noot 8. (°) Bladz. 113, noot 40.) TB CC) SR Ik. 
| 
