
— 189 — 

en vervallen rustplaatsen van de dooden, hetzij kort vóór of kort na tsjhi”v-mido, 
hetzij op dezen dag zelven, te herstellen en te vernieuwen. De tien dagen vóór en 
de tien dagen na den in den almanak aangegeven datum waarop de feestdag valt, om 
vatten een termijn waarbinnen men al de grafplechtigheden verrichten moet. Fn daar 
deze periode altijd als gelukkig wordt beschouwd, zoo behoeft de Chinees, die in den 
regel nooit iets van belang onderneemt zonder eerst den almanak of den waarzegger 
te hebben geraadpleegd, zich geen zwaar hoofd te maken over het kiezen van een 
geschikten dag. Ja, er zijn zelfs lieden die de gansche maand, waarin de #9j/i”9-miá"9 
valt, als gelukkig beschouwen met de tien eerste dagen van de volgende maand 
ineluis; doeh dit geldt slechts voor degenen, die door ziekte of andere omstandigheden 
in de onmogelijkheid verkeerden het grafbezoek in de feestperiode zelve af te leggen. 
Vervallen graven worden binnen het verloep van dien tijd vernieuwd, hersteld 
en schoongemaakt, en beenderen opgegraven en in potten gelegd, ingeval de na- 
bestaanden mochten vreezen, dat de lijkkist niet meer in staat is aan het indrin- 
gende regenwater en de aarde wederstand te bieden. De overblijfselen worden eerst 
zorgvuldig bijeengezameld en schoongemaakt, en vervolgens geplaatst in een steenen 
pot of urn in de natuurlijke volgorde, van de voeten te beginnen en eindigende met 
den schedel, die, gewikkeld in een stuk papier waarop neus, mond en oogen zijn ge- 
schilderd, boven op het overige gebeente wordt gelegd. De staart en de haren werpt 
men gewoonlijk weg. De urnen heeten Aiem-tang (*°) of vpotten van metaal”, een 
naam die het vermoeden doet rijzen, dat in vroeger tijd metalen urnen werden ge- 
bruikt in plaats van aarden potten, zooals thans. Men begraaft die potten òf afzon- 
derlijk òf ten getale van twee of meer tezamen in een nieuwen kuil, of zet ze 
tot dat een geschikt tijdstip of een gelukkige begraafplaats is gevonden, ergens 
in het gebergte in een spleet of rotskloof bij, of onder een overhangend rotsblok 
waar zij onaangeroerd en rustig staan, en droog. Het begraven van urnen heet 
tsòng-hiem (*8) of vbegraven van metaal” | 
Het doel, dat men met het overplaatsen van de beenderen in potten beoogt, 
is tweeledig. Vooreerst is een steenen urn niet zoo vergankelijk als een houten kist, 
en behoeft men, als zij slechts behoorlijk is begraven, in langen tijd niet naar de 
stoffelijke overblijfselen om te zien; en ten andere spaart men zich de onkosten uit 
van een tweede graf, zonder dat men zich schuldig maakt aan heiligschennis door de 
beenderen weg te werpen of te begraven in een gemeenschappelijken put. Want in 
het oog van een Chinees is dit de grootste gruweldaad, die men jegens eenen afge- 
storvene begaan kan, en eene handeling, die stellig door den geest van den doode op 
de bedrijvers zal worden gewroken. Het is ook een werk van verdienste uit verwaar- 
loosde en ingestorte graven beenderen te verzamelen en in urnen te doen, en niet 
zelden worden gelden ingezameld om zulk een liefdewerk op uitgebreide schaal voor 
5E 
(2) ZE Ge. 
